25-12-17

17 en 18 december 2017

17 December en 18 december.

17 december: Presidentsverkiezingen.

Voor de tweede ronde van de verkiezingen is gaan stemmen niet verplicht. Uit onze onmiddellijke omgeving gaan de meeste mensen toch omdat er te veel van afhangt. Veel mensen die we spreken denken dat het beter is dat de kandidaat van centrumrechts; ex -president (2010-2014) zakenman en Miljardair, Sebastián Piñera, wint. Volgens hen staat hij voor werkzekerheid, investeringen en economische groei terwijl de opvolger van de huidige presidente Michelle Bachelet: de centrumlinkse, socialistische kandidaat en voormalig Journalist Alejandro Guillier,  zou staan voor chaos. Anderen beweren dat de linkse kandidaat zou zorgen voor het voortzetten van het huidig beleid. Daarin kwamen veel initiatieven om de extreme armoede een halt toe te roepen van de grond. De basisorganisaties zouden er wel bij varen en er zou op één of andere manier meer gedaan worden aan het wegwerken van de kloof tussen extreem rijk en extreem arm. Volgens hen zou de rechtse kandidaat het land verder verkopen aan grootmachten en multinationals en zou de onrechtvaardige verdeling van macht en rijkdom alleen maar toenemen.

In de namiddag weten we dat Sebastián Piñera met 54 % de verkiezingen won.

Voor ons was zondag 17 december voornamelijk een familiedag. Jeffrey en Caterina hadden Deborah komen halen om eens met haar weg te gaan.

Sam en Sylvia kwamen met Thomas en Martin om gezellig bij ons te zijn.

20171217_143729.jpg

20171217_143804.jpg

We praatten, gingen wandelen, aten wat boterhammetjes (klaargemaakt door Maria) en genoten enorm van elkaar.

20171217_153027.jpg

Toen we in het park “La Hondonada” wandelden, ex-vuilnisbelt naast de wijk (kunnen jullie opzoeken in Google), op een boogscheut van Maria’s huis, ontpopte Thomas zich tot een energievol kereltjes dat gek is op uitdagingen, springen, klimmen en afglijden. Tussendoor kuste hij mama en papa en riep opgewonden: “Joepie, joepie”. Het was 36°C maar dat hinderde Thomas niet. Wij moesten hem spitsvondig meekrijgen naar huis of hij zou daar nog spelen.

20171217_153555.jpg

20171217_154045.jpg

20171217_155837.jpg

Toen Jeffrey en Caterina met Deborah terug kwamen waren ze een belangrijke ervaring rijker: met Deborah op stap gaan is heel complex en vermoeiend! Ondanks dat besluit klonk er toch veel liefde en bezorgdheid uit hun stem. Een volgende keer willen ze het terug proberen, beter voorbereid.

20171214_100232.jpg

In de late namiddag maakten we nog wat afspraken en namen welgezind afscheid van onze neefjes en hun gezinnetje.

Die avond reden we nog naar Paola. Ze woont in een nabij gelegen wijk. We werden daar uitgenodigd om samen te avondmalen. Ieder gezin is een andere wereld. Bij Paola kwamen we als het ware in een hondenhotel terecht. Met zeven waren ze! Millaray en zij zouden zeker alle honden een goede verzorging willen geven en voelen zich zeer slecht bij de manier waarop velen omgaan met dieren. Voor hen is het een moeilijke opdracht om van hun gezinswoning geen honden asiel te maken. Paola had ons een lekker fruitvoorgerecht klaargemaakt en een hoofdschotel van tapas op basis van voedingsmiddelen die Linda en Mieke mochten eten. Het werd een speciale avond en we waren blij omdat we Paola, haar man, Millaray en hun zoon ook in hun eigen gezin hadden bezig gezien. Daar het al tamelijk laat op de avond was bleven we niet te lang. Voldaan reden we rond 23 uur weg.

20171217_225317.jpg

Maandag 18 december 2017

We hadden een plan uitgewerkt om met 13 kinderen, die regelmatig meewerkten aan de activiteiten van Rayen Mahuida, uit zeer arme gezinnen, naar een grote winkel te gaan. Vroeger gaven we geschenkjes aan de peetkinderen maar daar er sinds enkele jaren geen interessante werking meer bestaat rond de peetkinderen nodigden we de kinderen uit om voor zich zelf een geschenkje te gaan kiezen. Geen simpele taak.

De kinderen waren allen op tijd op de afspraak (behalve eentje). Ik legde enkele eenvoudige regels uit om zo vlot en veilig mogelijk naar de bus te wandelen en om in de supermarkt alles naar wens te laten verlopen.

20171218_141321.jpg

Onderweg naar de bushalte werden we verrast door een natuurverschijnsel. Een halo rond de zon trok onze aandacht. Ik kon er een foto van maken.

20171218_141454.jpg

De goedhartige busbestuurder liet alle kinderen opstappen zonder er iets voor aan te rekenen. Tevreden reden we ongeveer tien minuutjes en stapte aan de “Lider” af.

20171218_141749.jpg

De oudere kinderen namen de zorg op van de jongere. Mieke en ik zorgden voor de meest rusteloze. Zelfs Deborah hielp goed mee. Natuurlijk was het een veeleisende taak om de kinderen goed te begeleiden en om er voor te zorgen dat iedereen wat kon kiezen zonder andere dingen te beschadigen.

 Wonder boven wonder kwamen we na een uur buiten met de kinderen. Ze droegen allen een blauwe zak met daarin wat ze kozen. Dat niemand boven het afgesproken bedrag kocht had veel te maken met de hulp van de oudsten en met de rekenknobbel van Mieke.

20171218_152242_LI.jpg

In de late namiddag gingen we op bezoek bij Anna, de zuster van Flor. We zagen haar dochter Natalia en haar kindjes, haar oudere dochter Marlies en haar kinderen, en nog enkele andere kleinkinderen. Joselito (13 jaar) had Calzones Rotos (kapote onderbroeken) gemaakt. Dit zijn gefrituurde deegstroken met bloemsuiker op. Opeens kwam Flor opdagen. Ze was na de verkiezingen gebleven om ons nog eens te zien. Ze had wandtapijtjes gemaakt voor Mieke en Linda. Mooi! De familie had veel te vertellen en ze waren ook nieuwsgierig naar nieuws over bekenden zoals Marleen, Marc, Patrick en Sarah…

20171218_194444.jpg

20171218_201259.jpg

Mieke had onderweg aangeklopt bij haar peetkind. Zij waren te laat aangekomen op de plaats van de afspraak om mee te gaan winkelen maar Mieke maakte een nieuwe afspraak met hen voor de volgende dag.

Het was al aan het schemeren toen we naar huis gingen… ook al zijn het hier nu de langste dagen van het jaar.

20171218_205104.jpg

Tijdens de laatste dagen:

Eventjes wil ik toch kwijt dat we ondertussen nog een ander belangrijke plaats opzochten. Mieke wilde absoluut terug naar de krottenwijk in Maipu waar we in 1978 startten met het werk. Zij verbleef daar bij mij in 1981 – 1982 voor drie maanden.

De krottenwijk werd in 1985 ontruimd en maakte daarna plaats voor een stuk van de grote ring rond Santiago: Americo Vespusio en voor een nieuwe wijk.

We zagen nog herkenningspunten, zeker langs de kant van villa Zaror: een winkeltje, het huis waar Deborah’s moeder in opgroeide, het huis van padre Pancho (dat nu een kapel werd), de straat San José die in twee was verdeeld en waarvan de kant van de krottenwijk niet gebetoneerd was en de andere wel… Waar ik ooit woonde stonden degelijke huizen.

20171216_101529.jpg

We gingen op zoek naar een goede medewerker uit die tijd: Pepe. Pepe was niet thuis maar wel zijn moeder, zus Gladys en haar oudste zoon.

20171216_110003.jpg

20171216_110020.jpg

Ze waren zeer blij verrast me na al die jaren terug te zien en bij een frisdrankje werden allerlei herinneringen opgehaald.

20171216_114236.jpg

20171216_115934.jpg

Op de terugweg stopten we op een plaats waar paarden stonden, in dieronterende omstandigheden. We werden eveneens getroffen door de krotjes waar nog ganse families inwonen.  

In de wijk maakten we ook tijd om het telecentrum van Santa Clara te bezoeken, zeer dicht bij Rayen Mahuida en het huisje van Maria. Dankzij dit initiatief van de Chileense regering hoeven wij vanuit België geen computers meer op te sturen, ze niet meer te onderhouden en niet meer te zorgen voor een dagelijkse dienstverlening. Wij troffen een rustige, nette ruimte aan waarin enkele kinderen onder toezicht kunnen komen werken of ontspannen op een zeven computers. Een jonge vrouw werd door de gemeente aangenomen om het centrum voltijds open te houden. Alles is gratis! Regelmatig worden ook cursussen gegeven. 

20171219_110905.jpg

20171219_110825.jpg

09:55 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.