12-12-17

van 5 december tot en met 8 december 2017

 

Van 5 tot 9 december 2017

Wat voor velen een reis zou zijn naar de provincies van de rivieren en grote meren, van Vulkanen en Zwitserse berglandschappen van Wellness - centra met warmwaterbronnen, van steden met veel Duitse invloeden zoals Osorno en andere toeristische trekpleisters verliep bij ons heel anders.

Wij reden naar Valdivia om wat tot rust te komen in een mooie omgeving en om van daaruit vrienden en familie te gaan bezoeken.

DSC01901.JPG

even uitrusten op weg naar het hotelletje

Ik kende een hotelletje aan de oever van de Calle Calle – rivier. Uit ervaring wist ik dat het mooi gelegen was en dat de bediening niet te duur en voortreffelijk was. Daar Linda zich de laatste kilometers van de reis misselijk voelde besloten we om rustig, met pak en zak, naar het hotelletje te wandelen. Het wandelpad langs de Calle Calle gaf ons al dadelijk een vakantiegevoel.

DSC01900.JPG

Moe maar tevreden kregen we een kamer van drie personen toegewezen met zicht op de Calle Calle. Het was gelukt! Toen we na een ontbijtbuffet gingen rusten hadden Mieke en Linda al lovende woorden gesproken over ons verblijf.

20171205_182107.jpg

zicht vanuit onze kamer

De dagen daarna vulden we met wandelen langs de Calle Calle, een bezoek aan een visafslag waarbij enkele standjes met ambachtelijke producten stonden, het bewonderen van zeeleeuwen, meeuwen, gieren, een stapje in de binnenstad tot een grootwarenhuis en een overdekte markt en het eten van visschotels in een paar eetgelegenheden (liefst met mooi uitzicht).

20171205_151342.jpg

20171205_144207.jpg

We genoten volop van elkaar en praatten over van alles en nog wat. Vooral werd tussendoor veel gerust want hoe dan ook de reis, de uitstappen en de ontmoetingen waren energievreters en energie had Linda niet op overschot.

20171206_134704.jpg

20171206_134545.jpg

Donderdag 7 december stond het bezoek aan Veronica, haar man Nelson, hun pleegzoon Javier en dochter Andrea op onze agenda.

We reden met een gewone stadsbus en genoten van het landschap. We maakten zoveel mogelijk foto’s door de vensters. Het landschap was zeer mooi maar het blijft ons opvallen hoeveel gezinnen nog heel slecht gehuisvest zijn.

20171207_101820.jpg

Linda kon niet echt meegenieten vanwege misselijkheid. Gelukkig verminderde die in de mate dat ze zich kon afsluiten voor de hevige lichtinval en de voorbijflitsende bomen en huizen. De bochten deden geen deugd! Achteraf kon ze op onze foto’s toch zien waar we voorbij gereden waren!

We werden door Veronica met open armen ontvangen en stapten met haar naar haar huis. Een frisse wind maakte dat we onze jassen goed moesten sluiten.

Een kwartiertje later begroetten Nelson en Javier ons. Linda had jaren geleden aanvaard om meter te zijn van Javier. Javier was sterk gegroeid sinds de laatste keer dat ik hem zag. Hij is nu 26 maar mentaal is hij nog een kleine jongen. Duidelijk dolgelukkig met het speelgoed dat Linda hem gaf stootte hij enkele opgewonden kreten uit. Een paar woorden konden we begrijpen zoals: “Tia en Javier”.

20171207_113338.jpg

We speelden tot zijn grote vreugde met de ballon. Soms hield zijn blik ons observerend vast. Wat hij dacht en wou zeggen was meestal niet te achterhalen maar hij leek duidelijk te weten wat hij wou. Hij genoot van onze aanwezigheid.

We keken naar foto’s van de familie en luisterden naar hun verhalen. Ze hadden al veel tegenslagen achter de rug maar waren toch vooruit geraakt. Ze leefden beter en gelukkiger dan in Santa Clara.

Veronica had een lekker middagmaal bereid met zalm. Andrea, die in de buurt werkt, kwam mee-eten. De uren vlogen voorbij en rond 15:30 vroeg Linda om naar het hotel te gaan. Vroeger dan voorzien namen we afscheid maar iedereen was tevreden omdat we elkaar toch gezien hadden.

20171207_142248.jpg

Een paar uur later waren we weer in Valdivia. We kochten wat broodjes onderweg om rustig op te eten in onze kamer.

Vrijdag 8 december stond het bezoek aan Flor en haar familie centraal. Evenals Veronica woonde Flor vroeger in Santa Clara. Meer nog dan Veronica had ze jarenlang prachtig werk geleverd in Rayen Mahuida. Ze was hoofdverantwoordelijke en directielid geweest. Als wijze, overtuigde Christen was ze een grote aanwinst voor de organisatie. Flor woont nu met haar man en een tante in Nueva Imperial. Omwille van de afstand van Temuco, waar we van de bus stapten, naar Nueva Imperial en de misselijkheid van Linda beslisten we in Temuco te blijven.

20171208_140550.jpg

Na een ritje naar een heuveltop, met uitzicht over de stad, een middagmaal in een volks restaurantje en een bezoek aan een kerstmarkt reden we naar het huis van Evita. Haar man was weg maar haar dochtertje, Elisabeth, was bij haar thuis. Ze waren blij met onze komst. Evita zocht vooral contact met Linda. Zij is ook een overtuigde Christene en vertelde honderduit over haar bekering en over hoe ze leeft en werkt als Christen.

DSC02166.JPG

Om 23u13 hadden we een terugreis naar Santiago. Anders dan voorzien stopten we ’s morgens niet in San Fernando. Toen we hoorden dat Walter er niet zou zijn om ons te ontvangen, wijzigden we onze reisplannen. Wij vernamen ondertussen ook dat Deborah al terug bij haar mama Toty was omdat Walter het te druk heeft in deze kersttijd.

18:52 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.