01-12-17

Van 24 tot 27 november 2017

Valparaiso

 

Van 24 november tot 28 november 2017 verbleven we in Valparaíso. Dit omdat ik mijn zussen wou laten genieten van deze stad maar ook omdat ik uit ervaring wist dat we in het huis van Bie veilig en comfortabel onze dagen konden doorbrengen dicht bij de Stille Oceaan.

20171125_100645.jpg

Bie kwam ons zelf halen en reed ons met pak en zak tot bij haar huis. Het was een warme dag. Linda en Mieke waren in hun nopjes met ons tweede verblijf.

20171124_204820.jpg

Samen met Bie verkenden we het huis en later ook de omgeving. Het huis is zeer mooi gelegen maar al spoedig zou ook Linda ondervinden wat het is om op een heuvel te wonen. Trappen, bergop, bergaf…  De eerste dag wandelden we meer dan een uur langs de oceaan, genoten van het uitzicht, de zeehonden en walrussen, de pelikanen en meeuwen.

20171124_194330.jpg

Toen Linda te moe werd gingen we de stad in om een taxi te zoeken. Daarmee reden we naar de bekendste heuvel van Valparaíso: Cerro Alegre: uitgeroepen tot werelderfgoed omwille van de muurschilderingen, de kleurrijke huisjes langs de heuvelflank en de kabelbaan. In een aangenaam restaurant lieten we ons een dagschotel met vis welgevallen. We sloten af met “Scrabbel”.

SAM_5789.JPG

SAM_5790.JPG

Bie moest 25 november al weg. Wij gingen er dan alleen op uit, met de Metro. Daar moest Mieke al meteen een hond redden die op de Metrosporen gesukkeld was. Onze hoofdbestemming was de haven van Valparaíso. Maar voordien wilden we ook ons internetprobleem oplossen. Gelukkig vonden we bij de ingang van het Metrostation een zeer behulpzame jongeman die uiteindelijk onze problemen oploste.

Wij genoten van de sfeer in de haven en konden verschillende typische, Chileense producten kopen voor onze Chilistand in België. Dit keer aten we een zeer simpele maaltijd in een fastfood-restaurant.

DSC01485.JPG

20171125_183755.jpg

20171125_183850.jpg

Wij deden nog wat inkopen voor thuis en reden na een namiddag vol kleuren en geuren met de bus terug naar huis.

Daar stelden we vast dat er nog andere problemen verhinderden dat we met onze Smartphone en tablet konden werken.

26 november. Na het ontbijt en een bezinnend tafelgesprek reden we terug naar de haven. De vriendelijke jongeman van gisteren hielp ons verder met het oplossen van onze communicatieproblemen.

Wij probeerden van het WiFi-net in de Metro te genieten, toen we terug  naar huis spoorden, maar het lukte niet. Toen we uitstapten in Caleta Portales telde Mieke de 150 trappen die we op moesten om aan de voordeur te geraken.

 In de vroege namiddag kwamen Toty, Miquel en een vriend van de familie, Deborah afzetten. Het was duidelijk dat Deborah veel genoten had bij haar broer Sam, Silvia, Thomas, kleine Martin, haar mama, Miquel en vele anderen. Ze had ook gezwommen in het leuk zwembad en het verjaardagsfeestje van mama Toty meegevierd. Blij liet ze al haar foto’s zien. Toen we Deborah geïnstalleerd hadden op mijn slaapkamer gingen we samen naar de kaai. Daar vonden we een leuk restaurantje waar we, met uitzicht op de oceaan, samen aten. Van de beloofde WiFi konden we niet genieten.

DSC01514.JPG

Eens terug thuis maakten we ons klaar om naar bed te gaan. Daarna las ik nog enkele badzijden voor aan Deborah uit haar Jezus’ boek en zochten onze slaap.

27 november reden we met Deborah met de Metro naar de haven. Daar lokte ons een kerstmarkt. We liepen gedurende een uurtje tussen de kraampjes en kochten wat spulletjes. Het was een frisse dag en Linda had een warmere trui nodig. Mieke wou nog wat kleren kopen want daar haar valies nog altijd niet terecht was, miste ze die.

Rond 17 uur kregen we een berichtje dat Walter en Pili al in Valparaíso waren. Niet veel later zagen we elkaar terug aan de ingang van de Metro. Voor de derde keer stond de jongeman ons met raad en daad bij om op het internet te geraken. We kochten tenslotte een nieuwe, Chileense chip en zo geraakten we dan toch op het net. Daarna, bij een zakje frietjes en een hamburger praatten we bij. Mieke en Linda zagen Pili voor het eerst. Ze viel direct in de smaak! Walter zagen ze niet meer sinds 2008. Dus er kon heel wat verteld worden!

20171127_190632.jpg

DSC01576.JPG

Deborah ging ’s avonds blij mee met haar papa en mama Pili. Voor haar weer een nieuw spannend avontuur. We zullen haar normaal gezien pas 14 december terugzien.

We eindigden met “Scrabbel”.

 

13:38 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Geniet er maar van kindjes en bedankt om ons te laten meegenieten van hier !

Gepost door: Eddy | 02-12-17

ja, ja Eddy, we genieten zoveel we kunnen en rusten tussendoor regelmatig. Het is enig om zo met drie zussen op weg te zijn, nog nooit gebeurd! We leren elkaar terug op een andere manier kennen.

Gepost door: Marlies | 07-12-17

Post een commentaar