30-11-17

23 november2017 (dag 3)

Het ontbijt smaakte ons evengoed als gisteren. Maria en ik werden om 10 uur verwacht in de vergadering van de stuurgroep van Rayen Mahuida. We Lieten Mieke en Linda veilig achter.

Voor de gelegenheid nam ik een doos Choc & Toffee mee van Simonne. De vrouwen waren er zeer blij mee! Bedankt Simonne!

20171123_101136.jpg

Volgende punten stonden op het programma:

  • Hoe heeft men zich gevoeld bij het werk in Rayen Mahuida 2016-2017
  • Wat heeft ieder kunnen doen/ niet doen
  • Wat zijn de plannen van elk voor 2018 en later…
  • Wat denken we in België van de verslaggeving?
  • Hoe zien we vanuit België naar de steungroepen in Chili?
  • Kunnen wij vanuit SOS-Chili al iets beloven i.v.m. de financiële ondersteuning van 2018 – 2019?
  • Daar de maandelijkse verslaggeving naar België in 2017 naar wens verliep was ik van de meeste dingen al op de hoogte maar het leek me echt belangrijk dat de vrouwen de belangrijkste verwezenlijkingen nog eens op een rijtje mochten zetten. Even belangrijk vond ik dat de pijnpunten gerust op tafel mochten gegooid worden zodat we goed konden vasthouden wat wel en niet gewenst werd voor de toekomst. Soms ging het er nogal emotioneel aan toe!
  • Het werd me meer en meer duidelijk dat vooral Maria en Ruth het tijd vinden om een stapje achteruit te doen. Hun jarenlange inzet heeft zijn tol geëist. Zij willen wel nog meedraaien in de vrouwen- en bejaardengroep maar hopen dat ze volgend jaar geen bestuurstaken meer op zich moeten nemen. Paola en Daniëla, die een generatie jonger zijn, zien wel nog toekomst voor zichzelf in het bestuur maar geven toe dat ze omwille van hun verantwoordelijkheid voor hun gezin ook een werk buiten Rayen Mahuida nodig hebben. Het feit dat zij buiten Rayen Mahuida een betaalde job uitoefenen is trouwens één van de redenen waardoor de dienstverlening in Rayen Mahuida op zo’n laag pitje staat. Dat vinden zij ook frustrerend. Patty en Augustina waren niet aanwezig tijdens de vergadering… maar ook zij hebben grote gezondheidszorgen en zijn daardoor zeer beperkt.
  • IMG_20171123_125837.jpg

Ik luisterde aandachtig en besefte dat er meerdere gesprekken nodig zullen zijn om een idee te krijgen van wat men in de gegeven omstandigheden kan doen om de vrouwen die wensen door te gaan met de werking zo goed mogelijk te steunen. De tijd is wel rijp voor een andere aanpak!

Het deed me deugd om te horen wat zij ondanks hun ziektes en andere moeilijkheden wel bereikt hadden: verschillende zeer interessante vormingsprojecten: voor kassiersters (verleden jaar) voor pre-monitoren (dit jaar) voor jong en oud: een didactische groentetuin in de wijk, om aan te leren hoe de aarde te bewerken, te zaaien, te planten en te oogsten (voor maart 2018). Sinds begin dit jaar hadden ze ook veel meer lokale steun verkregen in de vorm van: voedselpakketten, herstellingswerken aan woningen, bussen voor uitstappen, een groot springkasteel tijdens een wijkfeest, materiële hulp voor de kinderwerking, een ergotherapeut voor drie maanden in de bejaardengroep, een Zumba lerares (2X/week). Dan benoemden ze nog de veel betere contacten dan vroeger met het gemeentebestuur, de opvolging van de werkzaamheden in het park naast de wijk (ondertussen werd de vuilnisbelt van vroeger een zeer mooi park!), hun participatie in netwerken ter preventie van vroegtijdig schoolverlaten, verslavingen en extreme armoede, en de heropstarting van het wijkcomité. Al die samenwerkingsverbanden eisten veel energie maar lonen de moeite.

We gingen uit elkaar voordat we alle punten konden bespreken. We kregen de taak goed na te denken over alles wat gezegd werd en voorstellen mee te brengen voor de toekomst naar de volgende vergadering.

Thuis, bij Maria, aten we een broodje en daarna gingen we naar Julia, een vriendin van Maria die prachtig handwerk maakt. Ze houdt ook een zeer eenvoudig winkeltje open maar ze was vervuld van mooie dromen over toekomstige creaties die ze zeker nog zal kunnen maken en verkopen.

IMG_20171123_184154.jpg

Daarna gingen we naar een kleine supermarkt aan de rand van de wijk. Mieke kocht ballonnen die ze even later in de wijk aan enkele kinderen gaf. Ze had direct zeer goed contact met de kinderen.

20171123_202821.jpg

Voordat we bij Maria binnengingen namen we een kijkje achter de hekken van het groot park. De ingang is op een paar huizen van Maria’s huis gelegen. Aan de overkant zijn ze bezig met het afwerken van een splinternieuw hospitaal. Wat een vooruitgang!

DSC01346.JPG

De tafel stond gedekt bij onze terugkeer en we lieten ons opnieuw verwennen door onze gastvrouw.

20:44 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Post een commentaar