13-05-16

12 mei 2016 Aankomst van Ruth in Parijs en treinreis naar Brussel Zuid.

12 mei 2016 Aankomst van Ruth in Parijs en treinreis naar Brussel Zuid.

Jarenlang hebben we Félipe de zoon van Ruth financieel gesteund.  Ik had het geluk 3 maal te mogen meereizen met Marlies naar Chili. Veel mensen uit de wijk waren benieuwd wie ik was en waarom ik die verre reis maakte.  Ik wou de jongen Félipe en zijn familie leren kennen.  Het klikte meteen met Ruth, ze noemde me al vlug comadre. Tijdens die reizen heb ik enorm veel opgestoken (zie verslagen)

Sedert 2010 hadden we enkel een paar korte telefonische gesprekken.

En nu komt Ruth naar België. Oh, nee moet ik het Spaans weer uit de kast halen.

Met de aanslagen in Parijs en Zaventem was Ruth een beetje bang geworden om alleen vanuit Parijs naar Brussel te sporen. Marc en ik zouden haar ophalen in de luchthaven ”Charles de Gaule” in Parijs. Marlies zou ons opwachten in Brussel Zuid.  Spannend was het.  Zou alles goed verlopen?

Donderdag 12 mei vroeg uit de veren. De treinrit naar Brussel, en de TGV naar Parijs, spoorden op tijd.

We hadden nog ruim één uur voor Ruth haar vlucht toekwam.  Aan de infostand vroegen we waar de aankomsthall gelegen was . Heel wat roltrappen en wandeltijd later vonden we E2. Op het bord dat de aankomst van de vluchten vermeld, vonden we al heel snel de vlucht uit Santiago (Chili) terug.

Eventjes geduld …en ja hoor daar was het vliegtuig geland, nog 30 minuten tot de bagage op de loopband terecht komt. Ik kon bijna niet wachten…

Mijn Chileens vlaggetje bovengehaald, ingeval Ruth ons niet zo kennen. Yes, daar is ze dan…. Emotioneel en heel blij was de eerste omarming. Wat doet dit deugd, ik ervaar hoe erg ik haar gemist heb.  We hebben nog eventjes tijd om iets te gaan drinken.  Als ik haar vraag of ze niet te moe is, zegt ze stellig “Neen”.  De TGV komt eraan, we nemen plaats in een 1ste klas rijtuig.  Het is er zeer rustig. Ruth heeft zoveel te vertellen, ze is tevens nieuwsgierig naar de verhalen over de kinderen en familie.  Haar honger is niet te stillen, vragen worden op ons afgevuurd.   Ruth zal een week bij ons logeren, ze is ook benieuwd wat we gepland hebben in die week. Tussendoor maakt ze een opmerking  over huizen, het landschap, een molen, de koeien, enz..

Eindelijk komt Brussel in zicht. Op het perron staan Marlies, Deborah en Polo ons op te wachten. Ook dit weerzien is emotioneel.  Ruth is enorm dankbaar dat ze de kans krijgt om deze reis te maken.  Ik merk dat Ruth toch moe wordt.  Ze vraagt aan Marlies of de afspraken genoteerd staan op de agenda.  In Denderleeuw stappen Marlies, Deborah ,Polo en Ruth uit de trein. Vlug afscheid nemen, nog een laatste foto. Tot 22 mei…. dan maar.

 

23:36 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hartelijk dank, Marleen en Marc voor de verwelkoming van Ruth en voor jullie steun aan haar en haar gezin en voor het verslagje. Ik geniet ervan alles te volgen op de blog en FB.

Gepost door: Mieke | 14-05-16

Het doet goed om nog eens een verslag te lezen van mensen die zo veel betekenen voor de mensen in Chili en voor de werking van Rayen Mahuida.

Gepost door: Marlies | 14-05-16

De commentaren zijn gesloten.