29-10-15

Dagboek in detaïl van de Tweede reisweek,

Donderdag 22 oktober:  Vroeg uit de veren en met pak en zak naar de stelplaats van de lange- afstandsbussen. Gedurende 3 uur reden we van Santiago naar Curico. Doordat het de laatste weken nog regelmatig regende (tegen alle gewoontes in) genoten we van veel groen, de heuvels, bergen en de besneeuwde bergtoppen van de Andes.

In Curico moesten we een taxi nemen om onze weg te vinden naar het Apart Hotel; Punto Real , waar Luc een vakantiehuisje geboekt had. Nadat we alle administratieve plichtplegingen achter de rug hadden werden we begeleid naar huisje 1941. Alles viel bijzonder mee. We installeerden ons, gingen inkopen doen en daarna gingen we met een ‘colectivo’; een taxi die gedeeld wordt door andere passagiers die dezelfde richting uit moeten, naar het centrum van Curico. We bezochten de stad rond plaza de Armas… zagen nog vele beschadigde gebouwen van de aardbeving van 2010… en gingen tenslotte wat eten in een Peruaans volksrestaurant.

Vrijdag 23 oktober werden we opgehaald door een jonge vrouw: Soledad Toledo. In de auto vertelde ze dat zij als landbouwingenieur  mee deel uitmaakt van het bestuur van  Sociedad Vitivinicola Sagrada Familia S.A. waar men de Lautaro-wijnen maakt. Deze wijn wordt volgens de voorwaarden ven ‘Eerlijke Handel’ gefabriceerd en aan Oxfam Wereldwinkel verkocht. Vooral Oxfam-België. Soledad bracht ons bij drie kleine wijnboeren die leden waren van hun coöperatieve. We  waren sterk onder de indruk van wat we hoorden en zagen. De gezonde buitenlucht, de prachtige wijngaarden, de degelijke organisatie en de bewonderenswaardige resultaten van al die samenwerkende gezinnen zouden hier voor zeer gelukkige en hoopvolle mensen moeten zorgen maar… die mooie druiven moeten onder de prijs verkocht worden, het natte weer zorgt voor schimmels, de beperkte verkoop zorgt er voor dat ze niet kunnen groeien, de kinderen willen geen wijnboeren worden, enz. Maar ze blijven niet bij de pakken zitten; zoeken hoe het verder moet en vragen ons te ijveren om hun afzet in België te  vergroten.

We worden uitgenodigd om met Soledad te middagmalen. Zo kunnen we alles doorspreken.  Om drie uur pikken we een uurtje uitleg mee, voor de leden, over het voorkomen en bestrijden van ongedierte in de wijngaarden.  Daarna neemt  Don Rafael Espinoza, de president van de sociëteit de taak van Soledad over. Met hem gaan we de bodegas bezoeken waar de druiven toekomen en geperst worden. Hij legt ons uit hoe het druivensap bewerkt wordt tot het kan opgeslagen worden in reusachtige silo´s tot het goede wijn wordt. We zien niet alleen de silo’s maar ook de schade die veroorzaakt werd door de aardbeving…  Toen ging er zeer veel wijn verloren omdat die onderaan scheurden en de wijn wegliep.

In het bureel van hun Coöperatieve zagen we later ook Katherina Vergara (verantwoordelijke van de Internationale Handel) en Alejandra Canales (secretaresse). Don Rafaël legde ons daarna nog heel wat uit over de commercialisering van de wijn en de toekomstige uitdagingen. Heel wat wijzer reden we daarna met Soledad terug naar het hotel,  met in onze handen twee flessen wijn.

’s Avonds waren we moe genoeg om in het Hotel te blijven.

Zaterdag 24 oktober: Met de bus naar Talca.

In Talca vonden we onderdak in Hostal Del Centro. Eens onze valiezen in de kamers en een opfrissing gingen we terug op verkenning. We zagen nog meer beschadigde gebouwen van de aardbeving van 2010. Ook heel opvallend waren de vele nieuwe gebouwen. We bezochten verschillende grote winkels en kochten hier en daar wat. Tot onze verwondering liepen we enkele Belgen tegen het lijf. Zij waren in Talca omwille van de Wereldvoetbal van de – 17 jarigen. In de namiddag ging de wedstrijd  Ecuador-België door. Toen het begon te regenen besloten we een hapje te gaan eten in ‘Don Santiago’ en daarna gingen we terug naar het Hostal.

Zondag 25 oktober.

In de voormiddag doorkruisten we een andere kant van Talca. We kregen de kans om door een rommelmarkt en een overdekte markt vol artisanale producten te lopen. Om Twee uur hadden we een afspraak met Maarten Koch. Hij bracht ons naar Betalpu.  Op een terrein buiten de stad, waar er vroeger alleen velden waren, maar nu volop gebouwd wordt, staat zijn woning en een herstellingsoord. Daaraan verbonden zijn er 2 hectaren grond met wijngaarden. Daar wordt de wijn verbouwd die verkocht wordt via Coama.  Zij zijn één van de 13 kleine wijnboeren die in Coama verenigd worden. Hun productie gaat gedeeltelijk naar het buitenland en blijft gedeeltelijk in Chili.

Ten huize van Maarten Koch ontmoetten we ook Mariana. Mariana had lekker eten voor ons klaargemaakt. Bij een aperitiefje konden we heel wat vertellen want Maarten en Mariana woonden vroeger dichtbij Santa Clara en kenden Marlies. Na het eten kregen we een rondleiding op het domein. We zagen de serre waar vooral groenten gekweekt werden voor eigen gebruik en voor de keuken van het klein herstellingsoord. We bezochten ook de wijngaard, kregen uitleg over het irrigatiesysteem en over de doelstellingen van de twee projecten: 1 als kleine wijnboeren mee werken aan het voortbestaan van de coöperatieve te voordele van alle leden en hun gezinnen en 2 het herstellingsoord gericht naar allen zonder dat geld een probleem mag zijn. Daar kunnen groepen gebruik van maken om te vergaderen, vorming door te geven  of om te bezinnen en personen die toe zijn aan rust en/of herbronning.

Later op de dag kunnen we met Maarten mee om de rivier Agua’s Clara te leren kennen en het zeer populaire recreatiegebied daar rond.  Als kers op de taart worden we naar de top van een heuvel gevoerd. Van daar genieten we van een prachtig panoramisch zicht op Talca.

Na weer een geslaagde dag gaan we naar het Hostal.

26 oktober. Om 9u30 worden we opgehaald door Walter en Pilar. Zij rijden met ons terug naar Betalpu waar we een afspraak hebben met Marcos; de president van Coama. Van hem krijgen we veel informatie over de werking van Coama, de goede dingen en de tegenslagen… Hij geeft ook aan dat ze graag de samenwerking met Oxfam Wereldwinkel willen behouden en verbeteren alhoewel de voorwaarden zeer veeleisend zijn voor hen als klein bedrijf. Ook bij hem horen we dankbaarheid voor de steun uit het verleden.

Met Walter en Pilar rijden we nadien Naar Santa Cruz. Daar bezoeken we Claudia met haar zoontje Lucas en haar dochtertje Helen. Claudia had middageten voor ons klaar en het worden gezellige uurtjes. Luc gaat op bezoek naar het Museum ik blijf wat praten met de familie. Voor we naar San Fernando rijden bezoeken we ook Oriët. We ontmoeten tevens haar twee zoontjes: Edrian en Augustinus en haar Man Rodrigo. Wij krijgen te zien hoe Rodrigo weeframen in elkaar timmert en hoe Oriët schapenwol spint, verft en gebruikt om kledingsstukken te weven, te breien, te haken of er kunstwerkjes mee te maken. Lang kunnen we niet blijven…

Het is al avond wanneer we in San Fernando toekomen en thuis bij Walter en Pilar een tas koffie  drinken. Met Pilar en Walter kunnen we heel wat bespreken en we leren heel wat bij over hun manier van leven als rondtrekkende verkopers van handwerkjes en andere producten.

De terugweg naar Santiago verloopt in stilte want het is voor iedereen een lange dag geweest. Gelukkig houdt Walter zich wakker en komen we rond middernacht in Santa Clara aan.

 

19:48 Gepost door s.o.s-chili | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.