03-03-14

Afscheid van paola.

Paola op weg... Het was goed haar te onvangen... het was goed haar te laten gaan...

SAM_3825.JPG


 Iedere dag andere mensen bij wie ze haar verhaal kon vertellen...

 

SAM_3839.JPG


 Leuk om zoveel vreemdelingen te zien die goed ontvangen worden in ons land!

 

SAM_3890.JPG


 Kleine Fanny toont Paola hoe zij nederlands leert!

 

SAM_3886.JPG


 De herinnering aan de gesneuvelden voor onze vrijheid en beschaving trok overal haar aandacht.

 

SAM_4039.JPG


 Grote verwondering voor de huizen zonder hekken, de straten zonder honden en hondenpoep

 

SAM_3926.JPG


 Veel bewondering voor onze beschermde gebouwen en geschiedenis...

 

SAM_4005.JPG


 Paola was vooral onder de indruk van de mensen die achter het project in Rayen Mahuida staan en de interesse die ze toonden voor haar en haar werk.

 

SAM_3994.JPG

SAM_4097.JPG


 We zijn zeer gelukkig omdat we met Paola ons leven konden delen gedurende een maand!

 

SAM_3900.JPG

 

 

Paola liet een briefje na toe ze vertrok (zie vertaling onderaan):

 

espués de casi un mes de conocer un poco este país y de saber  cómo es la vida de Marlies y el trabajo que realiza para mantenerse ella y además para enviar dinero a chile. Puedo decir: 

Me gustó mucho estar acá recorrer sus calles sin perros sin basura mucho respeto por el medio ambiente sin contaminación acústica ,sus casas que muchas mantienen su estructura antigua sin rejas ,además tiene tanta historia a casi 100 años de la primera guerra mundial visitar monumentos a soldados las iglesias cada cuidad tiene su propio recuerdo de una guerra que en chile se vio tan lejana al menos para mí y ahora estar acá tan cerca donde hubieron tantos muertos destrucción niños sin sus casa sin sus familias me pone muy sensible escuchar personas que sus tíos sus padres vivieron la guerra y ahora siguen adelante llevando una vida relativamente normal con sus recuerdos, otra cosa es que se ve mucho extranjero sobre todo “negritos “me impresiona mucho como son recibidos y les obligan a aprender el idioma me toco visitar algunos de ellos y arriendan unas casa muy lindas todos muy bien vestidos ,nada parecido con los extranjeros que vienen a buscar otra vida a chile muchos de ellos viven asinados en casas donde duermen en el suelo y con unos sueldos que apena les alcanza para comer y trasportarse y además muchos de ellos los discriminamos ¡¡¡nos falta mucho aun por desarrollarnos!!!

Saber de  la vida diaria de la mujer que por 35 años ha apoyado  a mi país a santa clara  y como es capaz  de seguir dando su tiempo por nosotros, me gusto verla en su trabajo en la sala cuna pero más me gusto verla recostada en un sillón descansando la vi tan indefensa tan cansada pero luego de unos minutos volvía a la pelea,  a la pelea de la vida que ella hace para rayen así como cuando recorre las calles de santa clara puntual en cada reunión con cada cita anotada .conocer a sus hermanas que la apoyan  muy cariñosas cada una en lo que hacen conocer a las personas que ahora la apoyan como directorio de sos chili saber que todos hacen un esfuerzo después de sus trabajos  y que cada uno viven tan lejos ,agradecer también a los que aun aportan para el trabajo de rayen ,cada día salía un contacto nuevo para yo poder contar mi experiencia en rayen en lo que estamos trabajando 

Me voy muy contenta  muy agradecida por la oportunidad que me ha dado la vida los 19 años que llevo en rayen que gracias a eso tuve la oportunidad de vivir esto de ver cada maravilla de esta tierra tan lejos a la mía

Pero también me voy con un gran desafío de contagiar a  mis compañeras  familia amigos  y  a muchas personas que nosotros sí sabemos ser solidarios con nuestro pueblo con nuestra propia gente con nuestros niños y jóvenes de que podemos hacer la pelea para conseguir recursos con los que lo tienen. 

                                                                                                   Gracias Marlies Adriaens 

Ik kan zeggen:

Ik hield ervan om in jullie straten te lopen zonder honden (verwaarloosde), zonder vuilnis, met veel respect voor het milieu en zonder hinderlijk straatlawaai. Daarbij zijn er veel beschermde gebouwen, weinig hekken en veel geschiedenis. 100 jaar na de Eerste Wereldoorlog trof het mij monumenten te bezoeken die opgericht werden voor de gesneuvelde soldaten. Iedere stad heeft wel zo´n monument en zijn eigen herinneringen aan een oorlog die in Chili zo ver weg was, toch voor mij, en hier zoveel vernieling bracht en duizenden kinderen zonder ouders en thuis achterliet. Ik werd heel gevoelig door verhalen van mensen waarvan hun ouders, nonkels en tantes die oorlog nog meemaakten en nu relatief normaal verder leven met die herinneringen.   

In de straten zag ik ook veel buitenlanders; vooral Afrikanen. Ik was onder de indruk van de manier waarop ze ontvangen werden en van het feit dat ze de taal moesten leren. Toen ik verschillende families kon bezoeken viel het me op dat ze mooie huizen huurden en ze goed gekleed waren en ik vergeleek hen met vreemdelingen die naar Chili kwamen om een beter bestaan te zoeken en huizen toegewezen kregen waarin ze op de grond slapen. Zij verdienen lonen waarmee ze bijna niet kunnen overleven en zich met moeite kunnen verplaatsten. Wij discrimineren hen meer! Ja, we zijn nog ver van ontwikkeld!!!

Nu weet ik meer over het dagelijks leven van de vrouw die ons al 35 jaar steunt en over hoe ze het doet om ons nog steeds tijd te geven. Ik hield ervan om haar aan het werk te zien in de kinderopvang maar meer nog genoot ik ervan te zien hoe ze in de zetel lag uit te rusten. Ik zag haar zo moe, zo weerloos om eventjes later weer de strijd aan te gaan; de strijd van het leven dat ze leeft voor Rayen. Net zoals ze doet wanneer ze in Santa Clara door de straten loopt en stipt naar alle vergaderingen komt met alle afspraken genoteerd.

Ik leerde haar zusters kennen, die haar steunen, allen zeer liefdevol in datgene wat ze doen. Ook ken ik nu de mensen kennen van de kerngroep van SOS-Chili. Nu weet ik dat allen zich inspannen na hun werk, op vrijwillige basis en dat ze ver uit elkaar wonen. Ik ben dankbaar voor allen de Rayen steunen; iedere dag had ik een andere afspraak met mensen aan wie ik kon vertellen over mijn ervaring en werk dat we doen in Rayen Mahuida.

Ik vertrek zeer dankbaar om de kansen die het leven me gaf en om de 19 jaar die ik reeds werk in Rayen want daardoor kreeg ik de gelegenheid om deze ervaring mee te maken en al het wonders te zien van dit verre land.

Maar ik ga ook met de grote uitdaging om mijn collega´s, familieleden en vrienden  ginder te motiveren want wij kunnen zeker nog meer solidair zijn met ons volk, onze eigen mensen; onze kinderen jeugd. Wij kunnen nog meer ons best doen om steun krijgen van hen die ons kunnen steunen.

Dank je Marlies Adriaens    

 

 

10:25 Gepost door s.o.s-chili | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Rayen is in goede handen. Paola is het waard om gesteund te worden voor wat zij ter plaatse doet.
Ze is een zachtaardige, lieve vrouw. Ik ben dankbaar voor alles wat ik met haar kon delen. Mieke.

Gepost door: Mieke | 03-03-14

De commentaren zijn gesloten.