12-12-17

van 5 december tot en met 8 december 2017

 

Van 5 tot 9 december 2017

Wat voor velen een reis zou zijn naar de provincies van de rivieren en grote meren, van Vulkanen en Zwitserse berglandschappen van Wellness - centra met warmwaterbronnen, van steden met veel Duitse invloeden zoals Osorno en andere toeristische trekpleisters verliep bij ons heel anders.

Wij reden naar Valdivia om wat tot rust te komen in een mooie omgeving en om van daaruit vrienden en familie te gaan bezoeken.

DSC01901.JPG

even uitrusten op weg naar het hotelletje

Ik kende een hotelletje aan de oever van de Calle Calle – rivier. Uit ervaring wist ik dat het mooi gelegen was en dat de bediening niet te duur en voortreffelijk was. Daar Linda zich de laatste kilometers van de reis misselijk voelde besloten we om rustig, met pak en zak, naar het hotelletje te wandelen. Het wandelpad langs de Calle Calle gaf ons al dadelijk een vakantiegevoel.

DSC01900.JPG

Moe maar tevreden kregen we een kamer van drie personen toegewezen met zicht op de Calle Calle. Het was gelukt! Toen we na een ontbijtbuffet gingen rusten hadden Mieke en Linda al lovende woorden gesproken over ons verblijf.

20171205_182107.jpg

zicht vanuit onze kamer

De dagen daarna vulden we met wandelen langs de Calle Calle, een bezoek aan een visafslag waarbij enkele standjes met ambachtelijke producten stonden, het bewonderen van zeeleeuwen, meeuwen, gieren, een stapje in de binnenstad tot een grootwarenhuis en een overdekte markt en het eten van visschotels in een paar eetgelegenheden (liefst met mooi uitzicht).

20171205_151342.jpg

20171205_144207.jpg

We genoten volop van elkaar en praatten over van alles en nog wat. Vooral werd tussendoor veel gerust want hoe dan ook de reis, de uitstappen en de ontmoetingen waren energievreters en energie had Linda niet op overschot.

20171206_134704.jpg

20171206_134545.jpg

Donderdag 7 december stond het bezoek aan Veronica, haar man Nelson, hun pleegzoon Javier en dochter Andrea op onze agenda.

We reden met een gewone stadsbus en genoten van het landschap. We maakten zoveel mogelijk foto’s door de vensters. Het landschap was zeer mooi maar het blijft ons opvallen hoeveel gezinnen nog heel slecht gehuisvest zijn.

20171207_101820.jpg

Linda kon niet echt meegenieten vanwege misselijkheid. Gelukkig verminderde die in de mate dat ze zich kon afsluiten voor de hevige lichtinval en de voorbijflitsende bomen en huizen. De bochten deden geen deugd! Achteraf kon ze op onze foto’s toch zien waar we voorbij gereden waren!

We werden door Veronica met open armen ontvangen en stapten met haar naar haar huis. Een frisse wind maakte dat we onze jassen goed moesten sluiten.

Een kwartiertje later begroetten Nelson en Javier ons. Linda had jaren geleden aanvaard om meter te zijn van Javier. Javier was sterk gegroeid sinds de laatste keer dat ik hem zag. Hij is nu 26 maar mentaal is hij nog een kleine jongen. Duidelijk dolgelukkig met het speelgoed dat Linda hem gaf stootte hij enkele opgewonden kreten uit. Een paar woorden konden we begrijpen zoals: “Tia en Javier”.

20171207_113338.jpg

We speelden tot zijn grote vreugde met de ballon. Soms hield zijn blik ons observerend vast. Wat hij dacht en wou zeggen was meestal niet te achterhalen maar hij leek duidelijk te weten wat hij wou. Hij genoot van onze aanwezigheid.

We keken naar foto’s van de familie en luisterden naar hun verhalen. Ze hadden al veel tegenslagen achter de rug maar waren toch vooruit geraakt. Ze leefden beter en gelukkiger dan in Santa Clara.

Veronica had een lekker middagmaal bereid met zalm. Andrea, die in de buurt werkt, kwam mee-eten. De uren vlogen voorbij en rond 15:30 vroeg Linda om naar het hotel te gaan. Vroeger dan voorzien namen we afscheid maar iedereen was tevreden omdat we elkaar toch gezien hadden.

20171207_142248.jpg

Een paar uur later waren we weer in Valdivia. We kochten wat broodjes onderweg om rustig op te eten in onze kamer.

Vrijdag 8 december stond het bezoek aan Flor en haar familie centraal. Evenals Veronica woonde Flor vroeger in Santa Clara. Meer nog dan Veronica had ze jarenlang prachtig werk geleverd in Rayen Mahuida. Ze was hoofdverantwoordelijke en directielid geweest. Als wijze, overtuigde Christen was ze een grote aanwinst voor de organisatie. Flor woont nu met haar man en een tante in Nueva Imperial. Omwille van de afstand van Temuco, waar we van de bus stapten, naar Nueva Imperial en de misselijkheid van Linda beslisten we in Temuco te blijven.

20171208_140550.jpg

Na een ritje naar een heuveltop, met uitzicht over de stad, een middagmaal in een volks restaurantje en een bezoek aan een kerstmarkt reden we naar het huis van Evita. Haar man was weg maar haar dochtertje, Elisabeth, was bij haar thuis. Ze waren blij met onze komst. Evita zocht vooral contact met Linda. Zij is ook een overtuigde Christene en vertelde honderduit over haar bekering en over hoe ze leeft en werkt als Christen.

DSC02166.JPG

Om 23u13 hadden we een terugreis naar Santiago. Anders dan voorzien stopten we ’s morgens niet in San Fernando. Toen we hoorden dat Walter er niet zou zijn om ons te ontvangen, wijzigden we onze reisplannen. Wij vernamen ondertussen ook dat Deborah al terug bij haar mama Toty was omdat Walter het te druk heeft in deze kersttijd.

18:52 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-12-17

van 3 december tot 4 december 2017

3 december 2017

Om 11 uur hadden we met Jeffrey en Caterina afgesproken aan het Wapenplein (Plaza de Armas), Centrum-Santiago. Ondanks het feit dat Jeffrey in zijn examen zit en dat Caterina voltijds werkt, waren ze er in geslaagd om voor Mieke de nodige medicatie te verkrijgen.


20171203_112822.jpg

 

DSC01784.JPG

 

Ze had deze echt nodig omdat een deel ervan in haar verloren valies zitten.We maakten er een gezellige tijd van en tenslotte nodigden Jeffrey en Caterina ons uit om bij hen te middagmalen.Wij spoorden met de Metro naar Las Condes en kwamen daar in een andere wereld terecht.

 DSC01810.JPG

Hier leven de Chilenen die zich een betere levensstandaard kunnen veroorloven dan de mensen in Santa Clara. Wij spoorden met de Metro naar Las Condes en kwamen daar in een andere wereld terecht. Hier leven de Chilenen die zich een betere levensstandaard kunnen veroorloven dan de mensen in Santa Clara. Toen we enkele uren later weer thuis waren rustten we wat en deden schrijfwerk.

Tegen 21u30 werd ik verwacht in de vergadering van Crecer con Futuro. 17 jonge mensen en enkele moeders zaten rond Yasna. Ze bereidden een vorming-tweedaagse voor. Er moesten nog praktische afspraken gemaakte worden en sommigen hadden nog niet helemaal begrepen wie er wel meekon en wie niet. Yasna herhaalde dat zij die mee wilden werken aan de vakantiekampen mee mochten want de vorming was vooral een voorbereiding op de organisatie van de vakantiekampen. De moeders waren ook erg betrokken en vertelden over hun ervaring aan enkele nieuwkomers.

20171203_211857.jpg

Het deed me deugd om deze groep bezig te zien. Voor we terug naar België gaan zullen we zeker nog samenkomen! Dan zal ik ook een verslag krijgen van de tweedaagse en hun toekomstplannen! Ik ging rond 23 uur tevreden naar huis!

Maandag 4 december.

Na het ontbijt begonnen we onze kleine valiezen in te pakken. De dag was gekomen dat we naar het Zuiden van Chili zouden gaan. Eerst stond Valdivia op onze agenda, met een bezoek aan Veronica en haar gezin in Los Lagos. Op de terugweg werd een bezoek aan Flor in Temuco (Nuevo Imperial) vastgelegd. Daarna planden we om naar San Fernando te rijden om daar Walter en zijn gezin te ontmoeten. Dus we moesten op heel wat voorbereid zijn!

Voordat we vertrokken gingen we eerst naar Rayen Mahuida. Daar was de groep van de senioren samen gekomen onder leiding van Maria. Overlijdens en ziekte hadden de groep ernstig uitgedund. Wel zag ik een paar nieuwe gezichten. Ze waren met een 15-tal.

20171204_162952.jpg

We werden opgetogen verwelkomd. De vrouwen vertelden spontaan over de werking van de groep en hoe graag ze samen kwamen. Ze vonden dat ze op hun leeftijd vooral moesten kunnen ontspannen. Ze vulden hun tijd samen dan ook met activiteiten waar ze wekelijks naar uit konden kijken zoals: samen bewegingsoefeningen doen (zelfs dansen), samen zingen, bingo spelen, handwerk maken en samen eten. Nu het werkjaar eindigde, stonden hen enkele uitstappen te wachten… naar een recreatieoord voor bejaarden en naar een wellness-centrum speciaal voor senioren. Daar hadden ze het ganse jaar naartoe gewerkt en iedere week wat voor gespaard. Er hing al een vakantiesfeer in de groep. Ik vond het vooral ontroerend toen ze hun lijflied zongen. Het ging over de sterke en zwakke kanten van ouder worden en over de hoop en het geloof waarmee ze naar hun levenseinde gaan.

20171204_161408.jpg

We rukten ons los uit de wereld van Santa Clara en reden naar de plaats waar men de bussen neemt naar het Zuiden. Probleemloos vonden we een bus die ons in comfortabele zetels kon vervoeren naar Valdivia. Meer dan 10 uur zouden we rijden om de 849 km. te overbruggen.

DSC01894.JPG

15:17 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-12-17

zaterdag 2 december 2017

Zaterdag 2 december 2017

Om 11 uur werden we bij Carmen Prado verwacht. Carmen was gedurende jaren de verantwoordelijke van de groep van volksgezondheid. Zij was ook een van de eerste vrouwen die, na een cursus van EHBO, zeer intensief meewerkten aan allerlei activiteiten i.v.m. gezondheidszorg. Om haar voor haar inzet te belonen nodigde ik haar 22 jaar geleden uit naar België voor een verblijf van 1 maand. Ze heeft veel foto’s en goede herinneringen aan die tijd. Graag wou ze dan ook weten hoe verschillende bekenden het stellen. Onder andere aan de hand van het zakfotoalbum van Linda konden wij nieuws uit België doorgeven.

DSC01757.JPG

Ze vertelde natuurlijk over haar leven. Nog altijd gaat ze mensen aan huis verzorgen en inspuitingen geven. Ze is actief in verschillende groepen die werken rond rechten van vrouwen en bejaarden en gezondheidszorg. Haar thuissituatie is veel verbeterd in vergelijking met vroeger. Veronica, haar jongste dochter en haar man verdienen goed hun brood. Hun twee zoontjes zijn echte schatjes.

20171202_125910.jpg

Veronica en Facundo

20171202_130006.jpg

Damián en Fernanda

DSC01750.JPG

Ximena en Fernanda

Ximena, nu thuis omwille van een operatie, werk normaal gezien ook. Zij heeft één dochtertje. Terwijl ze nog in herstelverlof is bedrukt ze T-shirts voor kinderen en verkoopt die op de markt. Carmen haar man werkt, ook al is hij al op pensioen. Hij is een geliefde opa en steunt zijn familie. We waren enkele uren bij elkaar en aten samen een voedzaam middagmaal.

 

20171202_150122.jpg

In de namiddag hielden we ons tamelijk rustig bezig. Linda, hoofdzakelijk met het werken op haar blog. Ook ik was daar af en toe zoet mee. Mieke ging wandelen in de wijk en sprak met verschillende kinderen en volwassenen. Ze komt steeds met andere verhalen thuis. Wij spraken af dat we Mieke vooral aan het woord zullen laten tijdens de infonamiddag op 20 januari (zaal Elckerlyck, Erembodegem - Terjoden om 15 uur). Linda en ik schrijven tenslotte al veel voor de blog. Mieke neemt de meeste foto’s en kan daarmee veel beter de realiteit weergeven die we hier beleven.

Ruth kwam Linda rond 19u15 ophalen. Zij gingen samen naar een Evangelische dienst (zie blog Linda: www. metlindaonderweg.be intypen op google).

Maria, Mieke en ik gingen naar de Bingo die georganiseerd werd door vrienden en familie van Yaritza en Jusa. Eerst waren er weinig mensen en konden we met allen rustig praten. We zagen Monserat, nichtje van Jusa, Constanza Aliaga met partner en kindje, Paulina (zus van Yaritza) met twee van haar kinderen (Antonia en Martin), Nayara, het dochtertje van Yaritza was heel blij omdat we er waren want zij deed in 2012 bijna dagelijks mee aan de werking met de pajaritos (vogeltjesclub), toen ik hier 3 maanden verbleef. 

20171202_215526.jpg

Nayara, Monserat en Antonia

Wij vernamen waarom Jusa zo geliefd werd: hij nam jaren deel aan de kinder- en jeugdwerking georganiseerd door José Zapata. Deze richtte percussiegroepen op en bereikte zo honderden kinderen en jongeren. Jusa werd lesgever in percussie en toen hij met Yaritza en zijn kinderen naar Cauquenes vertrok begon hij zich ook daar in te zetten. De kinderen hadden daar geen jeugdbewegingen noch kinderwerkingen. Hij  begon de kinderen in hun vrije tijd samen te brengen. Hij was een echte pionier op dat vlak en moest veel vooroordelen overwinnen. Twee jaar geleden werd zijn eerste percussiegroep gevormd.  Niet lang daarna begon hij ontmoetingsdagen te organiseren tussen groepen waardoor de kinderen o.a. op reis konden en hun eigen land beter leerden kennen. Hij en andere lesgevers leidden heel wat jongeren op die meehielpen om de kinderen tussendoor ook leefregels mee te geven en om hen te beschermen en met de nodige zorg te omringen. Jusa was tot in de buurlanden bekend en organiseerde ook contacten tussen groepen van verschillende landen. Jusa kreeg een hartstilstand in de fleur van zijn leven.

Ik voel me zo betrokken omdat José Zapata, eens de monitor van Jusa, een van de kinderen was die deelnamen aan de vakantiekolonies toen ik die nog organiseerde. Hij volgde vormingen om monitor en jeugdleider te worden. Hij was er in de tijd dat mijn broer Peter het jeugdwerk leidde en meehielp om La Chomilla te stichtten (een jeugdgroep die het leven van veel jonge mensen in de wijk zou veranderen). Nooit had ik toen gedacht dat hij op zijn beurt kinder- en jeugdwerkingen uit de grond zou stampen.

Niusta, de dochter van José kwam naast mij zitten, zijn vrouw rechtover mij. Wij hadden een heel goed gesprek. Zij geeft vorming aan de premonitoren van Rayen Mahuida en beëindigt volgende week haar studies van kleuteronderwijzeres  voor kinderen met een beperking. Zij heeft, net als haar ouders, een zeer solidair hart!

20171202_223459.jpg

Niusta en Yaritza

Toen we al meer dan een uur in het lokaal zaten kwam Ruth met Linda terug. De Bingo was nog niet begonnen! Daarna speelden wij 2 ronden mee en Linda keek toe. Plezante manier om geld in het laadje te brengen. De geschonken prijzen zetten aan tot het kopen van een kaart. Ondertussen werden frieten verkocht en drank. Hopelijk bracht het goed op voor de familie!

We waren blij dat we ingegaan waren op de uitnodiging van die familie en onze steun hadden betuigd het was een zeer belangrijke avond.

22:08 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-12-17

van 30 november tot en met 1 december 2017

Van 30 november tot en met 1 december 2017

Donderdag 30 november kregen we bezoek van Yasna, de dochter van Ruth.

Het deed deugd elkaar weer te zien en haar te horen vertellen over haar dagdagelijks leven en haar inzet voor de jeugd van Santa Clara. Zij is één van de koptrekkers van de jeugdgroep: “Crecer con Futuro” (Opgroeien met Toekomst). Deze jeugdgroep slaagde er in een VZW te worden en te groeien. Ze leggen veel nadruk op vorming van jeugdleiders en werken met kinderen. Ze trekken hun kinderwerking open tot de buurtwijken en ze slaagden er in om voldoende lokale steun te vinden om hun activiteiten te financieren.

20171130_181140.jpg

Yasna werd enkele maanden geleden onverwacht zwanger van haar vierde kind maar toch heeft dat haar niet tegengehouden om verder te werken. Ze legde uit dat ze niet anders kan dan haar hart volgen. Daar ze sinds haar kinderjaren zoveel steun kreeg vanuit het project wil zij nu ook steun geven aan anderen. Nu is haar financiële situatie beter omdat ze samen met haar man goed werk hebben maar ze kent de noden van vele gezinnen in de wijk en wil niet dat die kinderen en jongeren verloren gaan. Met dank denkt ze aan hun Belgische meter en peter die hen al zoveel jaren steunen. Yasna en de jongeren die mee aan de kar trekken van Crecer con futuro doen dat op vrijwillige basis. Het zijn allemaal kinderen of reeds kleinkinderen van moeders en vaders die in de tijd dat ik nog in Chili werkte, uit grote nood, betrokken waren bij de werking van onze solidariteitsgroepen. Mieke merkte terecht op dat Yasna symbool kan staan voor de 40 jaar solidariteit tussen ons volk en dit volk… Yasna werd 40 dit jaar!

Vrijdag 1 december 2017

Met Linda en Mieke gingen we weer op stap… naar het Centrum van Santiago. We reden kilometers langs veel te eenvoudige woningen, soms maar stalletjes, tot we aan de betere stadswoningen en winkelstraten kwamen.

20171201_111756.jpg

 

We wisselden wat geld en kregen nu 758 pesos voor 1 euro. Daarna liet ik mijn sandaal maken. We genoten van het bruisend stadsleven met hier en daar figuren die onze aandacht trokken. Op creatieve manieren verkrijgen ze zo geld.

20171201_150954.jpg

Er zijn ook veel mensen die iets proberen te verkopen, hier en daar een bedelaar maar veel minder dan jaren geleden. Plots klonk er zeer hard trommelgeroffel, vooral Linda had er pijn omwille van haar hoorapparaten. Gelukkig konden we net een galerij invluchten.

We bezochten De Moneda, het vroeger presidentieel paleis (dat gebombardeerd werd bij de staatsgreep van 1973 en waarin president Allende gedood werd).

DSC01717.JPG

Deze plaats met zijn gruwelijk verleden werd gerestaureerd en staat nu als museum en cultureel centrum open voor het publiek. Er zijn enkele winkels in onder gebracht waarin men typische Chileense producten verkoopt. Via beelden en infoplaten konden we leren over de geschiedenis van het Chileense volk en over de productiestappen van sommige gebruiksvoorwerpen zoals rieten manden, geweven tapijten en kledingstukken, kommetjes en vaten. Mieke haar aandacht ging naar mythologische figuren die daar uitgebeeld waren met de nodige uitleg.

DSC01728.JPG

DSC01727.JPG

 Het werd al gauw tijd om terug te keren naar Santa Clara.

Thuis bij Maria konden we ons nog wat verfrissen vooraleer om 17 uur naar de kinderwerking in Rayen te gaan. Patty, Tita en 5 premonitoren werkten daar met 16 kinderen. Ze zaten in groepjes rond kleine tafeltjes en knutselden een sneeuwman in elkaar. De activiteit was goed voorbereid en het contact was aangenaam. We bleven een beetje toekijken, sloegen een praatje met de kinderen, deelden wat chocolade uit en ballonnen en namen daarna afscheid om naar de vrouwengroep van Ruth te gaan.

20171201_171932.jpg

20171201_172308.jpg

 

19 dames zaten rond tafels. Ze vertelden ons over de activiteiten die ze het voorbije jaar deden.   Toen we daar zaten kwam Renato (lid van de wijkraad) binnen. Hij legde de vrouwen uit dat een medisch team aanvaard had om over 10 dagen in Rayen Mahuida spreekuur te houden. Iedereen die een dokter nodig had kon zich inschrijven. 65 plussers konden rekenen op een uitgebreider onderzoek en zelfs op een bloedafname. De vrouwen waren tevreden!

20171201_175352.jpg

Er werd gezorgd voor koekjes, gebak en frisdrank en Ruth en haar medewerksters waren echt in de weer om alles goed te laten verlopen. Wij gingen rond met pralines uit België.  De sfeer was zeer goed

Toen we terug naar huis gingen zagen we dat er net een vormingssessie begon voor premonitoren onder leiding van Niusta. Een tiental tieners kwam samen maar Linda was te moe geworden en we bleven niet bij hen.

In het bureeltje maakten enkele vrouwen de uitnodigingen klaar voor het solidariteitsfeest. Wij groeten hen en gingen door.

DSC01688.JPG

Deze namiddag kregen we Rayen Mahuida in volle actie te zien. Dat maakte ons blij en dankbaar!

Maria had voor die avond een lekkere cazuela klaargemaakt (lijkt op Gentse waterzooi maar met maïskolven bij). Dat was terug een zeer lekkere afsluiter.

20171201_211926.jpg

03:13 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-12-17

van 28 november tot 30 november 2017

Vertrek uit Valparaíso 28 november 2017

Nog eens lekker geslapen in ons tweede verblijf. Een ontbijt en dan alles inpakken, opkuisen en weg waren wij! Het kostte wat moeite om een taxi te vinden maar we geraakten zonder problemen aan de plaats waar we de bus moesten nemen naar Santiago.

DSC01579.JPG

We mochten direct instappen! Mieke filmde door het raam de omgeving. Een man die achter ons zat begon een gesprekje met mij. Hij had ook al van alles meegemaakt…

20171128_124548.jpg

DSC01638.JPG

Het weer was de laatste twee dagen eerder fris geweest in Valparaíso maar in Santiago was het warm. Een zwoele wind verwelkomde ons na een busreis van twee uur. We hadden geluk met de taxi en na nog een kwartiertje kwamen we thuis bij Maria. Zij ontving ons met haar bekende, gastvrije glimlach en het gastenverblijf rook uitnodigend naar pasgekuist.

Daar we plots alle drie met het internet verbonden waren, dankzij het draadloos internet van Michel, de kleinzoon van Maria, begonnen we met onze ervaringen op de blog te zetten. Verschillende mensen zaten daar echt wel op te wachten! Tot hiertoe viel alles zeer goed mee voor ons allen. We zijn zeer blij omdat Linda op haar tempo en met de nodige rust van alles mee kan genieten. Het is ook verrijkend om alles wat we meemaken met elkaar te kunnen bespreken.

DSC01343.JPG

Na een gezond middagmaal gingen Mieke en ik naar de plaats waar ik vroeger woonde en van waaruit ik hier werkte. Carmen Prado was daar met haar groep samen (14 vrouwen en 1 man) . Ze vierden juist de verjaardagen van allen die jarig waren in het laatste semester. Een overvloed aan broodjes en gebak stonden op de tafels. De mensen waren blij met onze komst en we zaten een uurtje bij hen terwijl we luisterden naar wat ze te vertellen hadden. Het is duidelijk dat dit soort groepen voor oudere en zieke mensen wel heel belangrijk is. Ze komen hun huis uit en maken er samen een gezellige tijd van. Af en toe lukt het de verantwoordelijken om lesgevers, dokters, sociale assistenten, therapeuten, politiekers en zelfs zangers uit te nodigen om zo in te spelen op de vraag en de noden van de groep. We leerden de nieuwe voorzitster kennen. Ze ziet er bekwaam en gedreven uit. Enkele dames hielpen haar om de anderen te bedienen.

20171128_174858.jpg

Na een tijdje gingen we met Carmen naar buiten. Er staat een nieuw lokaal op het terrein, daarin woont een gezin van Haïti. Sinds de grote aardbeving zijn er vele gezinnen uit Haïti gevlucht. Ze hebben zich verspreid over gans Latijns Amerika en duidelijk ook over Chili.

DSC01672.JPG

DSC01664.JPG

Het lokaal dat Peter eens hielp mee opbouwen voor de jeugd is een kapel geworden. De parochiepriester komt één keer per maand langs voor een misviering. Kinderen en koppels worden  hier voorbereid op de sacramenten. Dit terrein wordt reeds lang beheerd door de Katholieke kerk. Het interessante is dat zo ook het pastorale luik dat we eens opstartten blijft verder leven. Spijtig genoeg omarmde de Katholieke nooit het sociale luik waaruit Rayen Mahuida groeide.

DSC01654.JPG

 

Ons huis werd omgevormd tot een vergaderlokaal, alles is vernieuwd op kosten van de lokale Kerkgemeenschap… vanuit België hoeven we ons hierover geen zorgen te maken.

Mieke maakte een foto van een mozaïek die gemaakt werd op één van de muren van het domein naar een ontwerp dat ik zelf tekende in de tijd dat de vrouwen nog wandtapijtjes maakten om een extra inkomen te hebben.

DSC01653.JPG

Op de terugweg naar huis wou Mieke één van haar peetkinderen bezoeken. Het meisje van weleer is nu een jonge moeder. Ze besteedt haar tijd vooral aan het helpen van haar moeder (die al jaren sukkelt met haar gezondheid) en de verzorging en opvoeding van haar dochtertje van 5. Ze leven zeer povertjes. Samen maken ze prachtige bloemen van inpaklint en zakjes die deels katoen en deels breiwerk zijn. Wij kochten wat handwerk en maakten daarmee hun dag zeker wat mooier.

20171128_182213.jpg

20171128_182518.jpg

DSC01676.JPG

De rest van de dag werkten we vooral aan onze blog.

Woensdag 29 november:

Om 10 uur zaten we al samen met de stuurgroep van Rayen Mahuida. Nu was ook Patty van de partij. Daniëla was er niet want zij had verplichtingen i.v.m. haar studies. Wij luisterden eerst voornamelijk naar Patty haar ervaringen. Ook voor haar was het geen gemakkelijk jaar geweest omwille van gezondheidsproblemen. Ze had samen met Tita het kinderwerk in stand kunnen houden maar niet kunnen uitbreiden en de premonitoren die ze begeleidden waren slechts met vijf. Toch was ze tevreden over de dingen die ze wel bereikt hadden.

20171129_121616.jpg

20171129_121534.jpg

Hoe meer vragen we stelden, hoe meer we te weten kwamen over onopgeloste problemen die verhinderen dat Rayen Mahuida meer en betere diensten kan verlenen. Wij spraken dan ook onze bezorgdheid uit en deden enkele voorstellen.

Voor we uit elkaar gingen, spraken we af dat Paola en ik zouden samenkomen om de vergadering van de volgende dag met de coördinatiegroep voor te bereiden.  Dat deden we dan in de namiddag.

Voor de rest werkten we vooral verder aan onze blogs.

30 november 2017:

We zaten samen met de coördinatiegroep. Juan van de werking met de straatkinderen was er, Tita van de kinderwerking, Augustina, verantwoordelijke voor de verhuur en onderhouden van de polyvalente zaal en de meubels, Lina en Maria Eugenia als vertegenwoordigsters van de seniorenwerking, Paola als voorzitster, Ruth van de werkgroep “Manos libres”= “Vrije Handen” en de boekhouding en Maria, als verantwoordelijke van de seniorenwerking.

20171130_111727.jpg

20171130_111753.jpg

Het deed goed naar iedereen te luisteren, samen de werking van Rayen Mahuida onder de loep te nemen, voorstellen te doen voor de toekomst, het solidariteitsfeest voor te bereiden dat op 16/12 zal doorgaan om 40 jaar solidariteit te vieren tussen mensen van België en mensen van Chili.

We planden een laatste vergadering op 19 december en besloten om dan enkele knopen door te hakken en de grote lijnen voor 2018 vast te leggen. Dan zullen we ook al iets moeten zeggen over de steun die we in 2018 willen geven vanuit België.

20171130_141855.jpg

Ruth had ons uitgenodigd om na de vergadering bij haar thuis een broodje te eten en dat deden we graag. Samen herinnerden we ons haar verblijf in België en babbelden er gezellig op los. Ze was vooral gelukkig omdat al haar kinderen werk hebben, Filipe, Maria en hun dochtertje bij haar wonen en omdat op het ogenblik haar zwakke longen haar niet te veel last bezorgen. Natuurlijk ging al haar dankbaarheid op de eerste plaats naar God, die haar zo goed beschermd had, zelfs als ze doodziek in de kliniek lag... Ze nodigde ons uit om mee naar een evangelische samenkomst te gaan en was heel gelukkig omdat Linda de uitnodiging kon aanvaardden. 

20171130_142536.jpg

In de namiddag kwam Yasna, haar dochter nog op bezoek maar dat is voor een volgende keer...

14:11 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-12-17

Van 24 tot 27 november 2017

Valparaiso

 

Van 24 november tot 28 november 2017 verbleven we in Valparaíso. Dit omdat ik mijn zussen wou laten genieten van deze stad maar ook omdat ik uit ervaring wist dat we in het huis van Bie veilig en comfortabel onze dagen konden doorbrengen dicht bij de Stille Oceaan.

20171125_100645.jpg

Bie kwam ons zelf halen en reed ons met pak en zak tot bij haar huis. Het was een warme dag. Linda en Mieke waren in hun nopjes met ons tweede verblijf.

20171124_204820.jpg

Samen met Bie verkenden we het huis en later ook de omgeving. Het huis is zeer mooi gelegen maar al spoedig zou ook Linda ondervinden wat het is om op een heuvel te wonen. Trappen, bergop, bergaf…  De eerste dag wandelden we meer dan een uur langs de oceaan, genoten van het uitzicht, de zeehonden en walrussen, de pelikanen en meeuwen.

20171124_194330.jpg

Toen Linda te moe werd gingen we de stad in om een taxi te zoeken. Daarmee reden we naar de bekendste heuvel van Valparaíso: Cerro Alegre: uitgeroepen tot werelderfgoed omwille van de muurschilderingen, de kleurrijke huisjes langs de heuvelflank en de kabelbaan. In een aangenaam restaurant lieten we ons een dagschotel met vis welgevallen. We sloten af met “Scrabbel”.

SAM_5789.JPG

SAM_5790.JPG

Bie moest 25 november al weg. Wij gingen er dan alleen op uit, met de Metro. Daar moest Mieke al meteen een hond redden die op de Metrosporen gesukkeld was. Onze hoofdbestemming was de haven van Valparaíso. Maar voordien wilden we ook ons internetprobleem oplossen. Gelukkig vonden we bij de ingang van het Metrostation een zeer behulpzame jongeman die uiteindelijk onze problemen oploste.

Wij genoten van de sfeer in de haven en konden verschillende typische, Chileense producten kopen voor onze Chilistand in België. Dit keer aten we een zeer simpele maaltijd in een fastfood-restaurant.

DSC01485.JPG

20171125_183755.jpg

20171125_183850.jpg

Wij deden nog wat inkopen voor thuis en reden na een namiddag vol kleuren en geuren met de bus terug naar huis.

Daar stelden we vast dat er nog andere problemen verhinderden dat we met onze Smartphone en tablet konden werken.

26 november. Na het ontbijt en een bezinnend tafelgesprek reden we terug naar de haven. De vriendelijke jongeman van gisteren hielp ons verder met het oplossen van onze communicatieproblemen.

Wij probeerden van het WiFi-net in de Metro te genieten, toen we terug  naar huis spoorden, maar het lukte niet. Toen we uitstapten in Caleta Portales telde Mieke de 150 trappen die we op moesten om aan de voordeur te geraken.

 In de vroege namiddag kwamen Toty, Miquel en een vriend van de familie, Deborah afzetten. Het was duidelijk dat Deborah veel genoten had bij haar broer Sam, Silvia, Thomas, kleine Martin, haar mama, Miquel en vele anderen. Ze had ook gezwommen in het leuk zwembad en het verjaardagsfeestje van mama Toty meegevierd. Blij liet ze al haar foto’s zien. Toen we Deborah geïnstalleerd hadden op mijn slaapkamer gingen we samen naar de kaai. Daar vonden we een leuk restaurantje waar we, met uitzicht op de oceaan, samen aten. Van de beloofde WiFi konden we niet genieten.

DSC01514.JPG

Eens terug thuis maakten we ons klaar om naar bed te gaan. Daarna las ik nog enkele badzijden voor aan Deborah uit haar Jezus’ boek en zochten onze slaap.

27 november reden we met Deborah met de Metro naar de haven. Daar lokte ons een kerstmarkt. We liepen gedurende een uurtje tussen de kraampjes en kochten wat spulletjes. Het was een frisse dag en Linda had een warmere trui nodig. Mieke wou nog wat kleren kopen want daar haar valies nog altijd niet terecht was, miste ze die.

Rond 17 uur kregen we een berichtje dat Walter en Pili al in Valparaíso waren. Niet veel later zagen we elkaar terug aan de ingang van de Metro. Voor de derde keer stond de jongeman ons met raad en daad bij om op het internet te geraken. We kochten tenslotte een nieuwe, Chileense chip en zo geraakten we dan toch op het net. Daarna, bij een zakje frietjes en een hamburger praatten we bij. Mieke en Linda zagen Pili voor het eerst. Ze viel direct in de smaak! Walter zagen ze niet meer sinds 2008. Dus er kon heel wat verteld worden!

20171127_190632.jpg

DSC01576.JPG

Deborah ging ’s avonds blij mee met haar papa en mama Pili. Voor haar weer een nieuw spannend avontuur. We zullen haar normaal gezien pas 14 december terugzien.

We eindigden met “Scrabbel”.

 

13:38 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-11-17

23 november2017 (dag 3)

Het ontbijt smaakte ons evengoed als gisteren. Maria en ik werden om 10 uur verwacht in de vergadering van de stuurgroep van Rayen Mahuida. We Lieten Mieke en Linda veilig achter.

Voor de gelegenheid nam ik een doos Choc & Toffee mee van Simonne. De vrouwen waren er zeer blij mee! Bedankt Simonne!

20171123_101136.jpg

Volgende punten stonden op het programma:

  • Hoe heeft men zich gevoeld bij het werk in Rayen Mahuida 2016-2017
  • Wat heeft ieder kunnen doen/ niet doen
  • Wat zijn de plannen van elk voor 2018 en later…
  • Wat denken we in België van de verslaggeving?
  • Hoe zien we vanuit België naar de steungroepen in Chili?
  • Kunnen wij vanuit SOS-Chili al iets beloven i.v.m. de financiële ondersteuning van 2018 – 2019?
  • Daar de maandelijkse verslaggeving naar België in 2017 naar wens verliep was ik van de meeste dingen al op de hoogte maar het leek me echt belangrijk dat de vrouwen de belangrijkste verwezenlijkingen nog eens op een rijtje mochten zetten. Even belangrijk vond ik dat de pijnpunten gerust op tafel mochten gegooid worden zodat we goed konden vasthouden wat wel en niet gewenst werd voor de toekomst. Soms ging het er nogal emotioneel aan toe!
  • Het werd me meer en meer duidelijk dat vooral Maria en Ruth het tijd vinden om een stapje achteruit te doen. Hun jarenlange inzet heeft zijn tol geëist. Zij willen wel nog meedraaien in de vrouwen- en bejaardengroep maar hopen dat ze volgend jaar geen bestuurstaken meer op zich moeten nemen. Paola en Daniëla, die een generatie jonger zijn, zien wel nog toekomst voor zichzelf in het bestuur maar geven toe dat ze omwille van hun verantwoordelijkheid voor hun gezin ook een werk buiten Rayen Mahuida nodig hebben. Het feit dat zij buiten Rayen Mahuida een betaalde job uitoefenen is trouwens één van de redenen waardoor de dienstverlening in Rayen Mahuida op zo’n laag pitje staat. Dat vinden zij ook frustrerend. Patty en Augustina waren niet aanwezig tijdens de vergadering… maar ook zij hebben grote gezondheidszorgen en zijn daardoor zeer beperkt.
  • IMG_20171123_125837.jpg

Ik luisterde aandachtig en besefte dat er meerdere gesprekken nodig zullen zijn om een idee te krijgen van wat men in de gegeven omstandigheden kan doen om de vrouwen die wensen door te gaan met de werking zo goed mogelijk te steunen. De tijd is wel rijp voor een andere aanpak!

Het deed me deugd om te horen wat zij ondanks hun ziektes en andere moeilijkheden wel bereikt hadden: verschillende zeer interessante vormingsprojecten: voor kassiersters (verleden jaar) voor pre-monitoren (dit jaar) voor jong en oud: een didactische groentetuin in de wijk, om aan te leren hoe de aarde te bewerken, te zaaien, te planten en te oogsten (voor maart 2018). Sinds begin dit jaar hadden ze ook veel meer lokale steun verkregen in de vorm van: voedselpakketten, herstellingswerken aan woningen, bussen voor uitstappen, een groot springkasteel tijdens een wijkfeest, materiële hulp voor de kinderwerking, een ergotherapeut voor drie maanden in de bejaardengroep, een Zumba lerares (2X/week). Dan benoemden ze nog de veel betere contacten dan vroeger met het gemeentebestuur, de opvolging van de werkzaamheden in het park naast de wijk (ondertussen werd de vuilnisbelt van vroeger een zeer mooi park!), hun participatie in netwerken ter preventie van vroegtijdig schoolverlaten, verslavingen en extreme armoede, en de heropstarting van het wijkcomité. Al die samenwerkingsverbanden eisten veel energie maar lonen de moeite.

We gingen uit elkaar voordat we alle punten konden bespreken. We kregen de taak goed na te denken over alles wat gezegd werd en voorstellen mee te brengen voor de toekomst naar de volgende vergadering.

Thuis, bij Maria, aten we een broodje en daarna gingen we naar Julia, een vriendin van Maria die prachtig handwerk maakt. Ze houdt ook een zeer eenvoudig winkeltje open maar ze was vervuld van mooie dromen over toekomstige creaties die ze zeker nog zal kunnen maken en verkopen.

IMG_20171123_184154.jpg

Daarna gingen we naar een kleine supermarkt aan de rand van de wijk. Mieke kocht ballonnen die ze even later in de wijk aan enkele kinderen gaf. Ze had direct zeer goed contact met de kinderen.

20171123_202821.jpg

Voordat we bij Maria binnengingen namen we een kijkje achter de hekken van het groot park. De ingang is op een paar huizen van Maria’s huis gelegen. Aan de overkant zijn ze bezig met het afwerken van een splinternieuw hospitaal. Wat een vooruitgang!

DSC01346.JPG

De tafel stond gedekt bij onze terugkeer en we lieten ons opnieuw verwennen door onze gastvrouw.

20:44 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-11-17

22 november 2017 (dag 2)

 

Woensdag 22 november 2017

We sliepen alle drie zeer goed. Opgewekt maakten we ons klaar voor de nieuwe dag. Maria zorgde voor een gezond ontbijt, waarin ze rekening hield met wat iedereen mocht eten.

 

Na het ontbijt praatte ik nog wat met Maria, Mieke ging foto’s nemen in de wijk en Linda begon het thuisfront op de hoogte te brengen over onze aankomst. Tussendoor belden we naar de dienst voor verloren bagage maar er was nog steeds geen spoor van Miekes valies.

DSC01359.JPG

Daar we afgesproken hadden om het in de voormiddag rustig te houden planden we enkel een uitstap naar het centrum. Jeffrey en Catherina wilden daarvan gebruik maken om samen met ons iets te eten, niet ver van de “Universidad Catolica, waar Jeffrey zijn laatste jaar Rechten afmaakt.

We reden rond 15 uur met de bus naar het centrum van Santiago. Daarvoor hadden we 45 minuten nodig, tijdens de spitsuren zou het minstens een half uur langer geduurd hebben. Mieke had al vlug contact met een heer die zeer blij was met een praatje. Hij wou graag dat ze een foto van hem maakte.

DSC01375.JPG

Aan het wapenplein (Plaza de Armas) stapten we af. Eerst en vooral moesten we onze euro’s laten omzetten in peso’s. We kregen 740 peso’s voor 1 euro. Voor Linda en Mieke was het een hele uitdaging om een idee te krijgen van hoeveel alles koste.

Daar de zon hevig scheen kochten we daarna een zonnehoedje voor Linda. Onze tweede koop werd een wandelstok. Daarna gingen we op zoek naar enkele kabels om de foto’s van de camera’s van Mieke en Linda te kunnen overzetten op Linda’s tablet en mijn Laptop. Daar we om 18 uur bij Jeffrey en Caterina wilden zijn onderbraken we onze zoektocht, namen een taxi en reden tot bij de Metro Universidad Catolica. We stelden vast dat samen de taxi nemen niet duur was en voor Linda een hele hoop energie uitspaarde.

DSC01381.JPG

We waren 10 minuutjes te vroeg en konden daardoor een kerstmark bezoeken. Jeffrey en Caterina lieten ons niet wachten en zo maakten we op een heel aangename manier kennis met de toekomstige vrouw van Jeffrey. Wat een parel!

Op een gezellige binnenkoer bestelden we later een pizza en een drankje. Daar konden we elkaar verder leren kennen. We kregen een prachtig geschenk, een dichtbundel van de vader van Caterina. Samen hadden ze die nog afwerkt voordat hij 2 jaar geleden stierf. Het grootste geschenk voor ons was Jeffrey zo gelukkig te zien met zijn Caterina en haar ook zo te zien stralen.

DSC01395.JPG

Rond 21:30 gingen we zeer voldaan met de Metro tot San Pablo en vandaar met een andere Metro naar Pudahuel. Het laatste gedeelte legden we met de bus af.

Bij Maria thuis namen we nog even de tijd om samen te zijn en daarna sloten we tevreden de dag af.

 

22:34 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Vervolg 21 november 2017

Wandeling in de wijk Santa Clara:

Toch wel even bekomen wilden we om 18 uur op stap: de wijk verkennen. We kregen eerst nog de tijd om Claudia, de jongste dochter van Maria weer te zien. Op de straat kwamen we vlug bekenden tegen die maar al te graag een praatje kwamen slaan. Guillermina en Mieke hadden elkaar in 1981 gezien… de tijd tussenin had hen natuurlijk veranderd en leverde stof tot gesprek. Mieke haar Spaans is voldoende om haar te laten communiceren. Ze geniet er duidelijk van. Linda begroette iedereen ook zeer hartelijk, probeerde met haar enkele woorden Spaans contact te maken, kon niet zo vlot met de mensen spreken maar was zeer betrokken. Het was toch wel enig voor mij om daar met mijn twee zussen te zijn.

DSC01298.JPG

Enkele kinderen kwamen met ons mee wandelen. Sommigen vroegen naar bekenden in België. We gingen naar Rayen Mahuida. Voordat we binnengingen toonde ik de peutertuin en de crèche, die nu door de gemeente gerund worden maar oorspronkelijk door ons opgestart werden. Langs de andere kant van Rayen Mahuida gaf ik wat toelichting over het overdekte sportpleintje. Ook dat project kwam tot stand mede dankzij de werking van de vrouwen. 

DSC01321.JPG

 

Tot mijn spijt zagen wij dat een tiental auto’s daar geparkeerd stonden en zo verhinderden dat het sportpleintje gebruikt kan worden voor wat het oorspronkelijk bedoeld was. Het feit dat het park naast de wijk nu meer sportmogelijkheden biedt is een troost. 

DSC01348.JPG

Door het kleine poortje van Rayen gingen we binnen. Er waren geen activiteiten deze namiddag. Daniëla de secretaresse deed de permanentie. Ze was blij ons te zien. Haar dochtertje, Laura, zat bij haar in het bureeltje. Daniëla vertelde dat ze stage loopt bij de organisatie Ceanine (een organisatie die met de families van gevangenen in en rond de wijk werkt en een lokaaltje huurt van Rayen Mahuida. Haar studies als sociale assistente zijn bijna af. Ze is zeer trots omdat ze erin slaagde om haar studies verder te zetten en dat als moeder van twee kinderen en ondanks alle problemen die ze moest trotseren.

Paola komt even later met haar dochter Millaray. Millaray doet het zeer goed op school en is ook één van onze veelbelovende pre-monitoren die nu volop vormingen volgen om goed met kinderen te kunnen werken.

DSC01308.JPG

Linda en Mieke konden één voor één de lokalen van Rayen Mahuida bezichtigen. Voor hen is alles klein en eerder armtierig. “Op foto zag het er beter uit” vonden ze. Mij valt vooral op dat de vrouwen hun uiterste best deden om alles zo proper mogelijk te maken. Natuurlijk konden ze niet verstoppen dat de meubels al afgeleefd zijn, de muren hun beste tijd gehad hebben en dat verschillende verweerde uithangborden aan vervanging toe zijn.

Wij maakten een wandeling door een gedeelte van de wijk. Toen we aan het huis kwamen waar de familie van Silvana woont, kwam haar broer juist buiten. Mieke kon haar vreugde niet wegsteken wanneer we hoorden dat Lenin, de oudste zoon van Silvana, bij zijn grootmoeder verbleef. Ze wou hem en zijn gezin absoluut zien! Heerlijk zo’n momenten. Silvana had echt zeer veel gehad aan haar peter Theo en aan Mieke, voor ze veel te vroeg stierf aan kanker. Lenin was er nog dankbaar voor.

DSC01328.JPG

Ik toonde het huisje waar ik een jaar woonde (1986). Het werd echt niet goed onderhouden. Daarna bezochten we het terrein van de christelijke basisgemeenschap. Carmen Prado heeft daar de leiding over een werkgroep. Alles was echter op slot daar er juist een eindejaarsuitstap gepland was.

De korte maar intensieve wandeling was genoeg geweest. Vooral Linda was uitgeput. We keerden terug en onze gastvrouw Maria wachtte op ons met een lekker avondmaal. Bernarda, haar oudste dochter kwam ons even groeten.

04:26 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Vervolg 21 november 2017

 

Aankomst bij Maria,

Na een korte rit stapten we uit voor het huis van Maria. Het weerzien was hartelijk! Naast Maria stonden Katherina en Patty (de verantwoordelijken van de kinderwerking) en Augustina (de verantwoordelijke voor het verhuren van de polyvalente zaal en meubels).

Met pak en zak mochten we direct naar de achterbouw. Alles zag er kraaknet uit. Met veel liefde klaargemaakt om ons te ontvangen. Linda en Mieke waren onder de indruk. Het was ondertussen al warm geworden maar daarbinnen was het frisjes en aangenaam.

Doodmoe schoven we aan om samen met allen te ontbijten. Ondertussen kwam de kennismaking op gang. Voor Maria, Ruth en Paola waren Mieke en Linda bekenden (zij ontmoetten elkaar in België) maar de anderen kenden ze slechts van de sociale media of niet. We maakten enkele afspraken om de komende dagen goed te kunnen invullen. We wilden ons juist gaan opfrissen en rusten toen Flor aanklopte. Zij was uitzonderlijk in Santiago omdat er de voorbije zondag presidentiële verkiezingen geweest waren. Heel blij met dit verrassend weerzien maakten we onze plannen hard om haar spoedig in het Zuiden te gaan opzoeken. Maar daarna moesten we ons dringend terugtrekken want onze energie was op.

Boven, schoven we al spoedig tussen de lakens. Linda en Mieke kozen voor een kamertje samen en ik was gelukkig met wat meer ruimte op het andere kamertje. Buiten kwetterden de vogeltjes reeds zomerliedjes en blaften de honden zoals steeds in Santa Clara. Tevreden en dankbaar sloot ik mijn ogen… maar niet voor lang.

FB_IMG_1511915404709.jpg

Opgewacht door de stuurgroep van Rayen Mahuida bij Maria Ortiz

20171128_210720.jpg

Ons gastverblijf

20171128_210750.jpg

Heerlijk zo'n bedjes !

03:44 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-11-17

FOTO'S VERTREK EN AANKOMST (projectbezoek 2017)

Een laatste samenzijn op Zaventem met drankje.jpg

Gezellig afscheid nemen in Zaventem; 20 november

 

IMG-20171123-WA0003.jpg

Daar is Wilma met Linda! Joepie, Linda mag mee.

 

Linda en Mieke net buiten de luchthaven van Chili.jpg

Linda en Mieke overleefden met glans de vlucht! 21 november kwamen we ongeveer om 9:20 in de luchthaven van Santiago/ Chili aan. Spijtig genoeg zonder de valies van Mieke.

 

Debo en familie.jpg

Deborah werd opgewacht door haar broer Jeffrey, broer Sam, Miquel (stiefvader), mama Toty en Myriam (Deborahs privéverzorgster). Zij ging na een kort samenzijn met hen mee.

20171121_114932_resized[1649].jpg

Ruth heet ons welkom in Chili.jpg

Linda, Mieke en ik werden opgewacht door Paola (voorzitster van Rayen Mahuida) en Ruth (boekhoudster). Ruth had zelfs een welkomstgroet in het Nederlands!

IMG_3199.JPG

Wij reden daarna mee naar het huis van Maria Ortiz waar Patty en Katherina (verantwoordelijken van de kinderwerking) Augustina (verantwoordelijke voor de verhuur van de polyvalente zaal) en Maria ons met open armen en een ontbijt verwelkomden. Later kwamen ook Claudia en Bernarda (dochters van Maria) ons begroeten. (foto met Maria en Claudia). 

04:49 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-11-17

PROJECTBEZOEK 2017

Projectbezoek 2017.

Voor velen zal het een verrassing zijn maar het lukte! Linda kreeg na haar laatste echo op donderdag 16 november groen licht om te reizen. Ondanks enkele teleurstellende vaststellingen in verband met die abces in haar buik waren alle dokters het erover eens dat het haar gegund was om mee te gaan. En… ingewijden wisten het al… als Linda mee mocht, dan ook Mieke!

Dus zonder het aan de grote bel te hangen vertrokken we maandag met Deborah, Linda en Mieke vanuit Zaventem richting Madrid en van Madrid naar Chili. Marc, Marleen, Johan en Wilma waren er bij tot we door de internationale politie toestemming kregen om ons avontuur te startten. Anderen hadden thuis al vroeger van ons afscheid genomen.

Door een communicatieprobleem hadden we de eerste uren de assistentie niet die we aanvroegen. Daardoor kwamen er wat problemen maar gelukkig haalden we onze vlucht en geraakten we met al onze bagage weg.

Eens in Chili (ongeveer 20 uur nadat we onze thuisbasis verlieten) kregen we te maken met het feit dat Mieke haar valies er niet bij was. We verloren heel wat tijd door er naar te wachten en moesten daarna toch, na alle administratie geregeld te hebben zonder valies verder. Deborah had gelukkig Jeffrey en Sam al door het venster gezien waardoor we haar konden rustig houden tot ze in de armen van haar broers en moeder kon vallen. Haar stiefvader, Miquel, en verzorgster, Myriam, waren er ook. Voor ons stonden Paola en Ruth te wachten. Bij een drankje in de cafetaria gaven we de eerste belangrijke informatie door. Daarna reden Deborah en haar familie naar het huis van broer Sam, waar ze tot 26 november zal verblijven,  en wij naar Maria Ortiz.

Natuurlijk laat ik vele details vallen maar ziezo nu weten jullie toch al dat alles tamelijk goed verliep en we hier goed en wel aankwamen. Heel spoedig krijgen jullie meer nieuws!

21:55 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-07-17

Ons Spaghettifestijn op Chileense wijze

Op 1 juli ging onze jaarlijkse activiteit door in de kring van het Heilig Hart met muzikale omkadering door Tiano en zijn vrienden.  Het werd een daverend succes dankzij de hulp van ons allen.  Aan ieder van jullie in het bijzonder dan ook een oprechte dank.

Hieronder een paar foto's van de meeste bezigheden.  Foto's zeggen zoveel meer dan woorden...

Er ontbreken foto's van het zware mannenwerk nl. het plaatsen van tafels en stoelen en ook van de tombola.  Ook de mensen die in de keuken mooi werk leverden werden bij mijn weten niet vereeuwigd maar hun werk is ons niet ontgaan.

En er zijn ook geen foto's van het ophangen van versieringen maar je ziet ze wel her en der op de andere foto's.

19554155_10213735965492940_6856160720945650035_n.jpg

 

 

 

 

 

De tafels waren met veel zorg uitnodigend gedekt en versierd.

Subtiel maar gezellig en feestelijk.

De onderleggers met logo's van al onze sponsors oogden ook mooi

Er werden ook nog 10 tallen tombola-prijzen ingepakt.

 

 

 

 

 

 

 

Onze Chili-stand: beginfase en verkoopfase

19511439_10213735964972927_3524409305406897180_n.jpg

b19657088_10213746367312979_7269519164172477285_n.jpg

 Met een prachtig nieuw product 

19702298_10213746366912969_5498816876368236772_n.jpg

19598438_10213746363592886_5310942501357589823_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze kinderhoek hield menig kind gezellig bezig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En toen kwamen jullie eten en drinken en feesten op de prachtige muziek van Tiano en zijn vrienden.

19657047_10210097860107912_1240292819275277664_n.jpg

19642400_10210097860187914_3529419944355012291_n.jpg

19553989_10210097860787929_1765924955675360495_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19554402_10210097860267916_802070944654232369_n (1).jpg

19554420_1868084906776133_5164030175927206854_n.jpg

19601416_10213746361472833_7334496752467849063_n.jpg

19599014_10213746362832867_7548692603505430190_n.jpg

19667865_10210109547160081_3859959995422169733_o.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_0049.jpg

IMG_0051.jpg

IMG_0050.jpg

De Chileense muziek van Tiano bracht al gauw de nodige feestsfeer en menigeen kreeg de kriebels en liet zich gaan... 

IMG_0045.jpg

IMG_0047.jpg

IMG_0048.jpg

b19657317_10213746365392931_3999880604696430458_n.jpg

19748801_10213746361832842_7540887728647485338_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En toen was daar het afscheid mensen gingen tevreden naar huis met tal van mooie tombolaprijzen.

 Hartelijk dank aan jullie allen en hopelijk tot volgend jaar!!

 De mensen in Chili zijn al op de hoogte en zijn bijzonder dankbaar voor al onze inspanningen.  De opbrengst gaat integraal naar hen.

Wie wil meedraaien in onze organisatie kan contact opnemen met één van ons.  Je vindt al onze gegevens in het vorige bericht op onze blog.  

02:30 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-05-17

ONZE FOLDER

HIER VINDEN JULLIE ALLE GEGEVENS VAN ONZE KERNLEDEN.  BIJ AL DEZE MENSEN KAN JE STEUNKAARTEN KOPEN OM ONS PROJECT TE STEUNEN.

 

IMG_20170430_0003(0).jpg

HIER LEZEN JULLIE IETS OVER DE GESCHIEDENIS VAN ONS PROJECT EN HOE OOK JULLIE ONS KUNNEN STEUNEN.  IK HOOP DAT JULLIE IN GEVAL VAN RAGEN OF WENSEN, CONTACTEREN VIA ONZE KERNLEDEN? BLOG? FB OF MAILADRES. WE ZULLEN JULLIE GRAAG MEER UITLEG GEVEN.

 

IMG_20170430_0005(0).jpg

13:52 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-04-17

STEUNKAARTEN

 

Steunkaarten, te gebruiken om uw solidariteit uit te drukken maar ook bruikbaar om in mindering te brengen aan de kassa als je spaghetti komt eten op ons spaghetti-festijn 

op 01/07/2017 vanaf 17 uur tot 22 uur

 

IEDEREEN VAN HARTE WELKOM

 

Reserveren kan op het nummer 0495/79.22.82 van Marlies Adriaens

 

Meer gegevens zie onze affiche eerder op onze blog: 

http://soschili.skynetblogs.be/

 

steunkaart04.JPG  

13:09 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

UITNODIGING SPAGHETTIFEEST

IMG_20170417_0004(0).jpg

12:51 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

PROYECTO ANO 2017 RAYEN MAHUIDA

PROYECTO ANO 2017 RAYEN MAHUIDA

La corporación de Desarrollo local Rayen Mahuida , es un instrumento  el cual tiene como propósito  apoyar las iniciativas de las  agrupaciones  de base que buscan mejorar la calidad de vida de los habitantes de la población santa Clara y sus alrededores , este año el trabajo está centrado principalmente en retomar y fortalecer el trabajo infantil y  juvenil,  así dar más sustento a las intervenciones más potentes que tenemos como organización; Colonias Urbanas  de invierno y Verano, se procurara promover  el sentido de pertenencia en los actores más importantes Niños, niñas y jóvenes de nuestra población los que conocen o han sido beneficiarios de estas actividades , como colonos  o participante de algún taller y con esto retribuir y contribuir a la continuidad de la Colonia Urbana. También reforzaremos las redes comunales como red de infancia, salud, oficina de protección de la infancia y adolescencia, oficina de prevención  entre otras.

Este año al cambiar el escenario político en  la comuna de Cerro Navia vemos con mayor optimismo el trabajo que se puede hacer en conjunto  los cuales irán en directo apoyo de la comunidad más vulnerable principalmente Niñez y Adulto Mayor

Áreas de trabajo

DIRECTORIO:

Gestionar con la administración municipal nueva el comodato del rayen

Coordinar todo las áreas de rayen

Tener una reunión mensual como directorio y coordinadora

Planificar las reuniones de coordinadoras

Buscar proyectos, recursos para rayen

Organizar dos eventos económicos para rayen durante el año

Mantener y recuperar redes perdidas en la administración municipal anterior

PRESIDENTA:

Coordinar el trabajo de las áreas participar en redes representando al rayen buscar en conjunto con la tesorera recursos ya sea proyectos etc

SECRETARIADO:

Realizar tareas competentes a la Redactación de  cartas,  actas de reuniones, asistir a reuniones varias  donde se requiera de la presencia del Directorio completo, Diseñar afiches, invitaciones, volantes, atención de público, mantener nexo con s.o.s. chile, enviar informes , compromisos a Bélgica.

TESORERA:

Las tareas de la tesorera  serán  en llevar las contabilidades ingresos y egresos de cada mes, realizar las compras que se requieran en el comunitario, realizar los pagos de los apoyos económicos de las encargadas, recepcionar los informes y compromisos, , mensuales de las encargadas, tramites bancarios, reunirse con las revisadoras de cuentas para luego enviar los informes financieros a Bélgica.

ÁREA INFANTIL:

Encargadas: patricia Parra- Katherine Carrasco

Días de funcionamiento: Miércoles / viernes

Horario: De 16:00 a 19.00 hrs

Miércoles: Coordinación y preparación de taller

Viernes: Ejecución del Taller

OBJETIVOS:

  • Contribuir a la disminución de situaciones de riesgo al que están expuesto los niños y niñas en la calle en ausencia de los padres

Específicos

  • Utilizar el tiempo libre por medio de diferentes talleres que desarrollen sus habilidades artísticas y culinarias.
  • Promover la vida comunitaria y organizacional en los niños
  • Realización de juegos lúdicos
  • Salidas recreativas y culturales.

Adjunta Planificación  primer semestre 2017

La encargadas de el área infantil, durante este primer semestre se capacitaran con la ayuda de los jóvenes del proyecto vicaria pastoral social, que tienen un proyecto de fortalecimiento de las organizaciones, en este se busca fortalecer el trabajo de planificación

Premonitores patricia y Katherine retomaran las reuniones y talleres de la vicaria  según horario en que se realicen

Retomar la red con la vicaria y los talleres formativos para los monitores y premonitores  para eso estarán a cargo patricia parra y Katherine Carrasco

PROGRAMA DE COLONIAS DE INVIERNO Y VERANO:  

Estas se realizarán en las distintas vacaciones escolares que tienen los niñ@s: Julio 2017-Enero 2018.  Los Jóvenes se prepararan mediantes talleres que le sirvan para estas actividades.

TALLERES FORMATIVOS:

- Los jóvenes trabajaran en talleres temáticos abordando diferentes áreas que les sirvan para enfrentar de mejor manera la realidad que les toca vivir;  liderazgo, orientación vocacional, Prevención en consumo de Droga, Alcoholismo, delincuencia etc. Datos de trabajos, becas etc.

- Contacto con otros actores  Juveniles a nivel  comunal y zonal para prepararse mejor como Monitores de Colonias urbanas. Vicaria

Planificación, Coordinación y Ejecución de las  Colonias Urbanas de Invierno y Verano, en conjunto con   Equipo de Salud y el Directorio.

CLUB DEL ADULTO MAYOR “TIA FLORINE”:  

Encargada: María Ortiz                                                                                                       

Funcionamiento: Lunes de 15:30 a 19:00 hrs.

El objetivo de esta área es de ayuda emocional y psicológicamente  para enfrentar mejor la tercera edad,  mediante sus encuentros de convivencia  semanales  y  para compartir noticias, experiencias, dolores,  reflexiones  y tomar una once.   

GRUPO DE MUJERES MANOS LIBRE:   

Encargada: Ruth Muñoz.

Días de funcionamiento; Viernes  de  16:00 a 19.00 hrs.

El taller está dirigido a mujeres de la población que busquen aprender y desarrollar las habilidades manuales, en estos espacios se promueven los vínculos de amistad, solidaridad compañía entre las pares.

00:21 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-01-17

Nagenieten bij nog meer beeldmateriaal

Na de tombola die zeer aangenaam verliep olv Marleen Adriaens brachten Tiano en William oude en nieuwe Chileense creaties van Tiano waar we enorm van genoten.  Gedurende al die tijd was er kinderanimatie verzorgd en in goede banen geleid door Sarah D'Hoe.  De kinderen genoten en wonnen nog extra prijzen.

15682914_558555701020183_1081498104_n.jpg

15823005_1316926925041661_3707575678418885633_n.jpg

15873140_1316926995041654_6861560996760724855_n.jpg

15823417_1316927078374979_6504624028842886151_n.jpg

In een lange sliert van vooral kinderen en jongeren trokken we door de zaal om uiting te geven van ons feestgevoel.

15727193_1316926461708374_2258541106082373172_n.jpg

15747355_1316926548375032_1409793069233403651_n.jpg

Word vervolgd!

23:35 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-12-16

VERVOLG

Na het maken van de Kerststukjes was het dan tijd voor onze Bingo-tombola! Marleen Adriaens werd geholpen door Mélanieke, Jasper en Elie.  Marlies zette de prijzen per ronde klaar.  

Wij willen alle mensen danken die ons prijzen schonken.  Ze waren talrijk en mooi.

15589902_10211724865576699_5935929016023575832_n.jpg

15665895_10211724864936683_8902066994217354623_n.jpg

15697930_10211724866416720_6692254175509812614_n.jpg

Proficiat voor Marleen Vermoesen, Marleen won de hoofdprijs:       Een Oosters servies!

18:19 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Foto's van ons solidariteitsfeest

Pascale leert ons Kerststukjes maken.

15622207_10211724862536623_2758431978796721528_n.jpg                    15622502_10211724862976634_799043582085040691_n.jpg

Debo en Denise zijn fier op het resultaat.

15356609_10211724861976609_6405565316572195285_n.jpg

Het was zalig en de sfeer was formidabel.  In totaal maakten 5 mensen zelf een kerststukje met de nodige hulp.  Pascale maakte er nog 5 voor mensen die het zelf niet zagen zitten.

00:04 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-12-16

Foto's van ons solidarteitsfeest

Dank aan allen die meehielpen om het solidariteitsfeest van SOS-Chili voor te bereiden, dank aan alle medewerkers die van de dag zelf een mooi feest maakten, dank aan de aanwezigen om er bij te zijn en voor hun vrijgevigheid... Er ontbreken nog foto's waarop ook de kinderwerking en nog meer volk te zien is maar met deze reeks beelden wil ik toch al mijn blijdschap de wereld insturen. Na aftrok van de kosten houden we ongeveer 500 euro over om de activiteiten van Rayen Mahuida te steunen!!!

 Hartelijk dank Tiano en Willam!!! Jullie solidair hart, o.a.voor Chili, betekent zeer veel voor ons.

15697925_10211724868136763_1146243175004481854_n.jpg     

03:40 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-16

Solidariteitsfeest SOS-CHILI 17/12/2016

Beste mensen,

Ik nodig jullie uit op ons SOLIDARITEITSFEEST ten voordele van Rayen Mahuida

Om 16u openen de deuren voor allen die zich geroepen voelen om één of meerdere kerststukjes te maken.

We vragen 5 euro voor al het materiaal per kerststukje. 

Om 18u beginnen we met het eerste deel van onze interactieve tombola.  

Om 20u zingt Tiano voor ons zijn prachtige Chileense liederen.

We gunnen Tiano na het zingen van een aantal liederen een pauze voor een natje en een droogje.

Ondertussen wordt het tweede deel van de tombola gespeeld.

Er is doorlopend:

- ons Chili-Kerst-standje

- lekkere warme,verse soep ook voor vegetariërs

- belegde broodjes met voor elk wat wils

en andere dranken voor hen die wat anders willen.

Hieronder onze affiche.

 

foto van Sos Chili - Sos Chile.

Ik zal er zijn, jullie ook?

22:40 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-16

Ruth verblijft een week in Aalter bij “comadre” Marleen en Marc. Van 22/05 tot 28/05/2016h in Aalter bij Marleen en Marc

Al heel lang kijk ik uit naar het verblijf van Ruth bij ons. En nu is het zo ver. Zondagavond 22 mei rijden we richting Kerksken. Na haar aankomst in Parijs, is het een hartelijk weerzien.

Nog enkele afspraken maken en weg zijn we richting Aalter. In de auto voel ik me wat

onwennig, maar de drempel is vlug genomen. De Spaanse taal komt beetje bij beetje terug.

Ruth heeft bronchitis, we mogen haar de eerste dagen niet teveel vermoeien heeft Dr. Patrick gezegd. Zo moeten we onze plannen een beetje aanpassen.

 image001.jpg

Maandag 23 mei

Carine woont in Brugge elke maandag ontvangt ze in haar huis een aantal dames. We werken meestal aan een handwerk, “patchwork” genoemd. We krijgen raad van Carine, wanneer er zich een probleem voordoet. Soms maken we samen eenzelfde handwerkje, dat we allen leuk vinden.

Ruth zal me vergezellen die dag. Carine, Liliane, Ghislaine, Nicolita zijn blij Ruth te leren kennen.

 

image002.jpg

In de ontmoetingsplaats zijn zoveel mooie handwerken te zien dat Ruth er niet genoeg van krijgt.

Ze vraagt uitleg over verschillende werkjes. Ze staat vol bewondering over het fijne werk en het geduld dat we opbrengen om onze handwerkjes te maken. Ze vertelt  over de werking in Rayen, haar handwerkgroepje waar ze mee samenkomt. Vele jaren verzorgde Ruth haar zieke man. Vorig jaar overleed Vincente, ze heeft  weer een beetje meer tijd om zich in te zetten in Rayen.

image003.jpg

Sara (onze 2de dochter), Ruben en de kleinkinderen Mira, Marthe en Maud springen vlug eens bij ons binnen om kennis te maken met Ruth, de kinderen zijn wat onwennig.

image004.jpg

 Dinsdag 24 mei

Ik wist dat Ruth afkomstig is van het platte land. Ze heeft heel veel respect voor de natuur. Ze houdt van bloemen, kruiden en alles wat de natuur te bieden heeft.  Ze geniet van geuren en kleuren. Onze vrienden (Danny en Christina) hebben een heel mooie bloemen- en groetentuin. We gaan even kijken. Ruth is vol bewondering. We spreken af om donderdag terug te komen.

 

image005.jpg

In de namiddag gaan we op bezoek in het rusthuis "Veilige Have" in Aalter, waar de ouders van Marc in een bejaardenflat wonen. Ze waren niet thuis, we liepen door het rusthuis en vonden hen. Ze zaten een gezelschapsspel te spelen met medebewoners. Ruth was nieuwsgierig naar de zorg die hier in België geboden wordt aan oudere mensen. Ze wou ook iets meer te weten komen over de familie. Het was een gemoedelijk gesprek.

 image006.jpg

           

   image007.jpg

Woensdag 25 mei

Vandaag is het marktdag, na het ontbijt ga ik met Ruth wat fruit en groenten kopen. Ze geeft haar ogen de kost. We wandelen even door tot aan het bureau ”De Zon, Familiezorg Oost-Vlaanderen” waar Joke (onze 3de dochter) werkt. We worden er heel vriendelijk ontvangen. Ruth kan het niet laten even op de stoel van Joke plaats te nemen. “Como secretaria!” zegt ze.

 image008.jpg

image009.jpg

Mijn schoonzus Marleen zou een jurk van Ruth inkorten. Om 14 u bellen we aan. Ruth wou eerst die prachtige bloemen in de tuin bekijken. Maar haar aandacht gaat al vlug naar de kippen, leggen ze eieren? Ze hebben zelfs een naam zegt Marleen. Wat is ze gelukkig met een doosje verse eieren.

(Peterschap van Gustavo)

image010.jpg

In de namiddag worden verwacht bij Joke thuis. Waar Ruth mag genieten van een manicure. Ze houdt ontzettend veel van kinderen en zoekt al vlug contact met Inessa. We praten over de familie en het werk dat Joke en haar man, Wesley, doen.

image011.jpg

image012.jpg

Rond 20u hebben via Skype contact met Mónica Miranda. Wat hebben we gelachen, anekdotes opgehaald. Prachtig toch het internet?

 image013.jpg

Donderdag 26 mei

’s Morgens lust Ruth wel een vers eitje bij het ontbijt. Ze wil het zelf bakken, en het is lekker ook.

image014.jpg

We hebben een afspraak bij onze vrienden Danny en Christina (peterschap van Jennifer). De gitaren, mondharmonica en de partituren liggen al klaar. “Welneen hoor ik ga niet spelen” zegt Ruth. Danny en ik zoeken een lied en al gauw heeft de 2de gitaar haar weggevonden in de armen van Ruth. ”Santos, Heilig, Santos, Heilig…” Ongelooflijk hoe mooi het klinkt.

image015.jpg

Kan je me een nieuw liedje leren?  Vraagt ze. Het wordt “ This litlle light of mine…” of “está pequeña luz…” in het Spaans. Ondertussen bereidt Christina een heerlijke maaltijd. Daarna nog even genieten van de zon op het terras.

image016.jpg

Later op de middag hebben een afspraak in het keramiekatelier van Veronique en Nico (mijn jongste broer) in Maldegem. Ze zijn beiden bezig,  Veronique is een grote vaas aan het draaien en Nico snijdt figuren uit de vormen. Van hem krijgen we uitleg over het bakken en glazuren van hun potten. Vol bewondering staat Ruth te kijken en ze stelt vele vragen. Bij een lekkere  kop thee, zoals we Ruth kennen, wil ze meer te weten komen over de familie.

We bewonderen in hun winkeltje die vele mooie kunstwerken. Veronique schenkt Ruth 3 kleurige potjes, waar ze super blij mee is.

image017.jpg

image018.jpg

Vrijdag 27 mei

We brengen een bezoek aan Brugge met Ruth. Onze jongste dochter Tine besluit om mee te gaan.  Marc parkeert de auto aan het station, we nemen de bus tot het stadscentrum.

image019.jpg

image020.jpg

Op de Grote Markt bewondert ze de vele mooie gevels van de gebouwen, als ook de Halletoren. Massa’s foto’s worden er genomen. Vandaar wandelen we tot de Bloedkapel, Stadshuis, Vismarkt en verder tot het bekendste plaatsje om foto’s te nemen. De “Bierwall” , de vele winkeltjes met souvenirs, chocolade, snoep, kant… Hier en daar lopen we een winkeltje binnen. Ze koopt er voor zichzelf een aandenken. Koetsen met paarden kruisen onze weg. Ruth kijkt haar ogen uit.

image021.jpg        image022.jpg

We spraken met Tine af om samen iets te gaan eten. Daarna zetten we onze wandeling verder, langs de OL Vrouwkerk, we passeren langs de Brouwerij “ De Halve Maan” en belanden zo in het Begijnhof. Ruth vindt het jammer dat er geen paaslelies meer bloeien. Ik kan me inbeelden hoe mooi het hier dan is, zegt ze. Langs het Minnewater wandelen we terug naar het station. Het was voor allen een leuke ontspannende dag.

Zaterdag 28 mei

Ruth is een beetje nerveus. Deze namiddag zal ze spreken op een bijeenkomst in Denderleeuw.

’s Morgens valiezen maken, krijgen we er alles in? Wat extra zakken dan maar, alles moet mee!

 image023.jpg

‘s Middags zijn we uitgenodigd bij Sara en Ruben om een koude schotel te nuttigen. Ze hadden hun best gedaan, het was overheerlijk.  Iedere maaltijd ontdekt Ruth dingen die ze niet kent. Maar ze wil steeds proeven. Marthe en Maud waren niet vreemd, ze hadden Ruth reeds eerder op de week ontmoet.

image024.jpg

image025.jpg

Hier eindigt mijn verhaal.

We zijn heel blij dat Ruth bij ons kon verblijven. Het is een moedige, sterke vrouw. Ik heb deze week heel veel van haar geleerd. Dat ik mijn “comadre” zal missen is waar. Maar Marc en ik zien al uit naar een volgend bezoek aan onze familie in Chili.

 

Marlies en SOS Chili, alsook de moeders in Rayen bedankt, want zonder jullie inzet waren er geen peterschappen geweest. 

 

 

20:51 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-06-16

Ontmoetingen

Ruth ontmoet steeds meer mensen die deel uitmaken van onze familie:


13254139_1693411167588307_4592644766512008829_n.jpg 

 

 

 

 Elie maakte een mooie tekening voor Ruth.

 

13226915_1693411210921636_7928432264306869779_n.jpg

Ruth maakt kennis met Eddy, broer van Marlies.

 

13254493_1693411184254972_1263645262154432011_n.jpg

Ruth en Marc, schoonbroer van Marlies.

 

13266093_1693411120921645_7080076682212424191_n.jpg

Centrum van Aalst met Polo en Jonathan, schatten van mensen.

 

En toen stond er iets hemels te gebeuren.  

Ruth verdween, voor een weekje, met Marleen Smessaert en echtgenoot, die reeds 25 jaar Peter en Meter zijn van Félipe, zoon van Ruth, naar Aalter!

Dat wordt genieten voor alle betrokkenen!

01:18 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-05-16

Vertellen over haar inzet in Rayen!

Ruth Muñoz, de moeder van Yasna (jonge vrouw in het midden van de eerste rij) is dus bij ons op bezoek tot 15 juni.

Wij hebben nog enkele plaatsjes vrij in onze agenda om in te gaan op een uitnodiging van mensen die haar willen horen vertellen over haar leven en werk in Santa Clara.  

Natuurlijk kan Ruth je ook meer vertellen over de inzet van Yasna en anderen... Je kan contact opnemen via mijn GSM 0495/ 79 22 82

11209561_787411504711102_4766573034751289135_n.jpg

 

18:09 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Met dank aan de Protestantse Gemeenschap van Denderleeuw.

Infomoment door Ruth op zaterdag 28 mei om 16 uur achter het protestants kerkje in Denderleeuw Koningin Astridstraat 25.  Heel hartelijk welkom aan alle leden, sympathisanten, Peters en Meters van ons project. Natuurlijk zijn ook nieuwe mensen meer dan welkom.

13267812_10209653334189709_7813107912071660844_n.jpg

17:43 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Ruth leert onze familie kennen

 

Ruth leert onze familie kennen.  Enkele foto's

 13239990_10209653329829600_34248599734880226_n.jpg

Ruth met Seth en Sira

 

                                                     13240037_10209653331629645_2358278171097348992_n.jpg

                                               Deborah, Patrick, Remi en Ruth

                                                                                                           13254195_10209653331189634_7461289439027166043_n.jpg

                                                     Ruth en Debo op wandel met de hondjes.

13263912_10209653332509667_4467008684272074905_n.jpg

 

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

 

 

 

Ruth, Sarah en Debo samen naar de evangelische kerk.

 

                                                                                                             13227227_10209653331989654_1340940868049332323_n.jpg

                                                                 Ruth en haar liefde voor moeder natuur

                               

13221546_10209653332989679_233953839677975870_n.jpg

Marlies is gastvrouw.  Ruth en Marlies werkten 12 jaar samen in Rayen.

            

 

00:32 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-05-16

Kennismaking met Ruth

Ik had het geluk reeds een paar keer, kort, met Ruth te praten. Wat een lieve, gevoelige vrouw! Het boeit mij te weten wie ze is als vrouw, moeder, grootmoeder. Ik probeerde ook te achterhalen wat haar drijfveren zijn in het leven van elke dag, of ze tijd en mogelijkheden heeft voor hobby's, hoe ze zich voelt na de dood van haar man en natuurlijk ook waarom ze al zolang haar best doet binnen Rayen... Aan de hand van vragen en foto's-uit-de-oude-doos kom ik, met mondjesmaat, iets over haar te weten.

Ruth wil natuurlijk ook graag het één en ander over mij en mijn bezigheden weten wat ik dan ook met plezier doe.

Ik ben dankbaar voor het beetje tijd dat we samen doorbrachten en maakte nog een paar afspraken. Verder kijk ik uit naar haar infomoment op zaterdag 28 mei om 16 uur en hoop jullie daar te zien.

Mieke

09:10 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-05-16

12 mei 2016 Aankomst van Ruth in Parijs en treinreis naar Brussel Zuid.

12 mei 2016 Aankomst van Ruth in Parijs en treinreis naar Brussel Zuid.

Jarenlang hebben we Félipe de zoon van Ruth financieel gesteund.  Ik had het geluk 3 maal te mogen meereizen met Marlies naar Chili. Veel mensen uit de wijk waren benieuwd wie ik was en waarom ik die verre reis maakte.  Ik wou de jongen Félipe en zijn familie leren kennen.  Het klikte meteen met Ruth, ze noemde me al vlug comadre. Tijdens die reizen heb ik enorm veel opgestoken (zie verslagen)

Sedert 2010 hadden we enkel een paar korte telefonische gesprekken.

En nu komt Ruth naar België. Oh, nee moet ik het Spaans weer uit de kast halen.

Met de aanslagen in Parijs en Zaventem was Ruth een beetje bang geworden om alleen vanuit Parijs naar Brussel te sporen. Marc en ik zouden haar ophalen in de luchthaven ”Charles de Gaule” in Parijs. Marlies zou ons opwachten in Brussel Zuid.  Spannend was het.  Zou alles goed verlopen?

Donderdag 12 mei vroeg uit de veren. De treinrit naar Brussel, en de TGV naar Parijs, spoorden op tijd.

We hadden nog ruim één uur voor Ruth haar vlucht toekwam.  Aan de infostand vroegen we waar de aankomsthall gelegen was . Heel wat roltrappen en wandeltijd later vonden we E2. Op het bord dat de aankomst van de vluchten vermeld, vonden we al heel snel de vlucht uit Santiago (Chili) terug.

Eventjes geduld …en ja hoor daar was het vliegtuig geland, nog 30 minuten tot de bagage op de loopband terecht komt. Ik kon bijna niet wachten…

Mijn Chileens vlaggetje bovengehaald, ingeval Ruth ons niet zo kennen. Yes, daar is ze dan…. Emotioneel en heel blij was de eerste omarming. Wat doet dit deugd, ik ervaar hoe erg ik haar gemist heb.  We hebben nog eventjes tijd om iets te gaan drinken.  Als ik haar vraag of ze niet te moe is, zegt ze stellig “Neen”.  De TGV komt eraan, we nemen plaats in een 1ste klas rijtuig.  Het is er zeer rustig. Ruth heeft zoveel te vertellen, ze is tevens nieuwsgierig naar de verhalen over de kinderen en familie.  Haar honger is niet te stillen, vragen worden op ons afgevuurd.   Ruth zal een week bij ons logeren, ze is ook benieuwd wat we gepland hebben in die week. Tussendoor maakt ze een opmerking  over huizen, het landschap, een molen, de koeien, enz..

Eindelijk komt Brussel in zicht. Op het perron staan Marlies, Deborah en Polo ons op te wachten. Ook dit weerzien is emotioneel.  Ruth is enorm dankbaar dat ze de kans krijgt om deze reis te maken.  Ik merk dat Ruth toch moe wordt.  Ze vraagt aan Marlies of de afspraken genoteerd staan op de agenda.  In Denderleeuw stappen Marlies, Deborah ,Polo en Ruth uit de trein. Vlug afscheid nemen, nog een laatste foto. Tot 22 mei…. dan maar.

 

23:36 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Aankomst in Parijs

r_Ruth en Belgica 008.JPGr_Ruth en Belgica 010.JPGr_Ruth en Belgica 011.JPGr_Ruth en Belgica 012.JPGr_Ruth en Belgica 020.JPGr_Ruth en Belgica 023.JPGr_Ruth en Belgica 028.JPGr_Ruth en Belgica 034.JPGr_Ruth en Belgica 036.JPGr_Ruth en Belgica 037.JPG

23:32 Gepost door SOS CHILI | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende